ภายใต้แสงจันทร์ อัตสึมิ ฮารุมิมองเห็นเงาร่างหนึ่งกำลังวิ่งอยู่เบื้องหน้าอย่างเลือนราง นางรู้ว่านั่นคือหลินเฟิง จึงเร่งโคจรพลังภายในและเพิ่มความเร็วไล่ตาม
เมื่อเห็นร่างที่วิ่งอยู่ของหลินเฟิงเอียงกระเท่เร่ ก็รู้ว่าเขาบาดเจ็บไม่น้อย ในใจพลันหัวเราะเย็นชา ต่อให้เก่งกาจเพียงใด สุดท้ายก็ต้องตายด้วยน้ำมือข้าอยู่ดี
ระยะห่างระหว่างทั้งสองยิ่งใกล้เข้ามา ครั้นเหลือเพียงไม่ถึงยี่สิบก้าว อัตสึมิ ฮารุมิก็เอ่ยเสียงเย็น
“หลินเฟิง หยุดเถิด ข้าจะให้เจ้าตายอย่างมีเกียรติ”
หลินเฟิงไหนเลยจะหยุด เขาไม่แม้แต่จะหันกลับ เพียงตะโกนตอบเสียงดัง
“อยากตายก็ไปตายเอง อย่าลากข้าไปด้วย!”
“ใกล้ตายแล้วยังปากแข็ง ฮึ ๆ...”
อัตสึมิ ฮารุมิหัวเราะอย่างได้ใจ ก่อนทะยานร่างขึ้นกลางอากาศ พุ่งเข้าใส่หลินเฟิง
หลินเฟิงเห็นผืนน้ำในทะเลสาบอยู่ตรงหน้า ทว่าทำได้เพียงบิดกายขวางดาบที่อัตสึมิ ฮารุมิฟันลงมาจากกลางอากาศ
ทุกครั้งที่ประมือ หลินเฟิงมักจับจุดอ่อนของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว ทำให้คู่ต่อสู้พ่ายแพ้เร็วขึ้น
ครานี้ก็ไม่ต่างกัน อัตสึมิ ฮารุมิฟันออกมาเพียงดาบเดียวก็ถูกหลินเฟิงชิงความได้เปรียบไปได้ เขาฟันสองดาบอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า บีบให้นางถอยร่นทีละก้าว ครั้นถึงดาบที่สาม หากสัมผัสผิวของนางไม่ไวเฉียบคม คงถูกหลินเฟิงผ่าท้องไปแล้ว
เสียงฝีเท้าสับสนดังมาจากที่ไกล ทั้งยังมีเสียงตะโกนโหวกเหวกอีกหลายเสียง
หลินเฟิงไม่มีเวลาฟันซ้ำ อาการชาที่แผ่ทั่วร่างยิ่งทวีความรุนแรง เมื่อเห็นอัตสึมิ ฮารุมิหลบพ้น เขาก็ออกแรงถีบพื้น พุ่งตัวเฉียงไปข้างหน้าแล้วดำดิ่งลงน้ำ