หลินเฟิงเองยังอดตะลึงในความงามของนางมิได้ รู้สึกว่าสตรีผู้นี้งดงามอย่างแท้จริง
บางทีอาจเป็นเพราะฉากเบื้องหน้าช่วยขับเน้นความงามเช่นนี้ออกมา
หลินเฟิงโยนไก่ป่าครึ่งตัวที่ย่างอยู่ในมือทิ้ง เช็ดคราบมันบนมือลงกับเสื้อผ้า ก่อนเอื้อมไปคว้าด้ามดาบ ลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจ
“ดี การต่อสู้เป็นตายชวนให้ตั้งตารอนัก”
กล่าวจบ ร่างของเขาพลันไหววูบ พุ่งทะยานกลางอากาศเข้าหาอัตสึมิ ฮารุมิ พร้อมตะโกนก้อง
“หลินเฟิงจะส่งเจ้ากลับบ้านเอง”
ดาบตรงวาดวาบประหนึ่งสายฟ้า ผ่าลมราตรีเบื้องหน้า ทั้งยังฟันแสงจันทร์แยกออกเป็นสองเสี่ยง
“หลินเฟิง...”
อัตสึมิ ฮารุมิพึมพำทวนชื่อหนึ่งครั้ง ดาบตรงสั่นสะเทือนเล็กน้อย ลมปราณแท้ไหลเข้าสู่ตัวดาบ นางออกแรงจากปลายเท้าอย่างฉับพลัน แทงสวนเงาร่างที่พุ่งถาโถมกลางอากาศ
ประกายไฟขนาดใหญ่ระเบิดขึ้นกลางฟ้ายามราตรี ดาบทั้งสองปะทะกัน สะเทือนถึงประสาทของทั้งคู่ แขนและหูต่างชาดิก
ดาบของทั้งสองฟาดฟันกันอย่างบ้าคลั่ง เร่งความเร็วถึงขีดสุด
ในสายตาของเจ้าหน้าตาย ร่างของทั้งสองเลือนจนแยกไม่ออก กลายเป็นเงาพร่ามัวก้อนหนึ่ง
เงาดำนั้นยังปะทุประกายไฟเจิดจ้าขึ้นเป็นระยะ
เจ้าหน้าตายถึงกับสับสน มนุษย์ปกติจะรวดเร็วได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ
เห็นได้ชัดว่าหลินเฟิงกับสตรีงามประหนึ่งปีศาจจิ้งจอกผู้นี้ ล้วนมิใช่มนุษย์ปกติ
ทว่าในชั่วขณะถัดมา เจ้าหน้าตายกลับพบว่าคนทั้งสองยังเป็นมนุษย์ปกติ
เพราะหลังผ่านไปไม่กี่ลมหายใจ เงาดำก้อนหนึ่งก็แยกจากกัน แต่ละฝ่ายกลับไปยืนยังตำแหน่งเดิม ชูดาบตั้งมั่นนิ่งสงบราวขุนเขา