เขาต้องการรู้ว่าตนอยู่ ณ ที่ใดในยามนี้ และควรใช้เส้นทางใดจึงจะกลับไปยังช่องเขาอิงเจี้ยน ใต้เขตเมืองฝูหนิงทางตอนใต้ของดินแดนต้าจงได้โดยเร็ว
ทั้งสองสวมอาภรณ์ของตระกูลโจรสลัด บนศีรษะสวมหมวกสานจากไม้ไผ่ เอวเหน็บดาบตรงไว้
เมื่อมองจากภายนอก ยากจะแยกออกว่าพวกเขามาจากที่ใด
หลินเฟิงยืนอยู่หน้าประตูเมืองฉางจื้อ มองเหล่าโจรสลัดที่เดินขวักไขว่ไปมา
หลังจากพูดคุยกับเฉิงเยว่ เขาจึงรู้ว่าคำเรียกโจรสลัดนั้นเป็นชื่อที่ชาวต้าจงตั้งให้พวกเขา อันที่จริง ชนเผ่าที่อาศัยอยู่บนเกาะเหล่านั้นมีชื่อเรียกขานที่แท้จริงว่าเผ่าต้าเหอ
ไม่อาจสืบสาวบรรพบุรุษของพวกเขาได้ ทว่าคนกลุ่มนี้เป็นเพียงชนชายขอบของเผ่าต้าเหอ
พวกเขาไม่มีสิทธิ์อาศัยอยู่บนเกาะหลักของเผ่าต้าเหอ จึงทำได้เพียงใช้ชีวิตอยู่ตามเกาะรอบนอก เกาะบางส่วนที่อยู่ใกล้ชายฝั่งต้าจงขาดแคลนเสบียงยังชีพ พวกเขาจึงมาปล้นชิงสิ่งของจากต้าจง
ปล้นไปปล้นมา สุดท้ายก็กลายเป็นโจรสลัดกันจนชำนาญ
หลินเฟิงมองอยู่ครู่หนึ่ง พลางครุ่นคิดว่าควรไปหาซื้อแผนที่จากที่ใด
ของเช่นนี้ บ้านคนทั่วไปย่อมไม่มี เว้นแต่ในมือผู้ดูแลกิจการทหารหรือผู้มีอำนาจในตระกูล
ผู้คนในที่แห่งนี้เริ่มหนาตาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หากลงมือปล้น ย่อมไม่ใช่วิธีที่ดี
ตามความคิดของหลินเฟิง การลอบขโมยเหมาะสมที่สุด
ทั้งสองเดินตามรถม้าหลายคันผ่านประตูเมืองเข้าไป
บนรถม้าทุกคันประดับตราดอกไม้ตูมที่ใกล้ผลิบาน เห็นได้ชัดว่าเจ้าของล้วนมั่งคั่งหรือมีฐานะสูง ทหารเฝ้าประตูจึงเปิดทางให้อย่างนอบน้อม