สมองที่ร้อนรุ่มของสวี่จิ้นค่อย ๆ สงบลง เขาสังเกตเห็นว่าสตรีตรงหน้ากำลังถ่วงเวลา
“ตู้เชียนเยว่ เรื่องแดงขึ้นมาแล้ว ไม่มีใครได้ประโยชน์ทั้งนั้น เจ้าไม่ต้องไปกับข้าก็ได้ ขอเพียงอย่าทำร้ายข้าก็พอ”
พระสนมตู้ส่ายหน้า “สวี่จิ้น ไม่มีใครทำร้ายเจ้า เป็นเจ้าเองที่คิดทรยศฝ่าบาท หากเจ้าอยู่ในวังอย่างสงบเสงี่ยม คอยอารักขาความปลอดภัยของฝ่าบาทอย่างเต็มกำลัง เรื่องคืนนี้ก็ให้ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น”
“เจ้ากล้าหลอกข้ารึ?”
สวี่จิ้นหรี่ตา แววตาเยียบเย็น
เขามั่นใจในฝีมือตนเองยิ่งนัก ต่อให้ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งวังหลวงมาที่นี่ ก็ยังขวางเขาจากการสังหารสตรีตรงหน้าไม่ได้
“เปิ่นกงไม่ได้หลอกเจ้า หากคิดจะฆ่าเปิ่นกง ก็ไม่มีผู้ใดขวางได้ แต่ทำเช่นนี้แล้วเจ้าจะได้ประโยชน์อันใด?”
พระสนมตู้สงบนิ่งยิ่งนัก
สวี่จิ้นมองโฉมงามตรงหน้า อยากลงมือแต่ก็ทำใจไม่ลง ชั่วขณะหนึ่งจึงไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร
“ตกลงเจ้าต้องการอะไรกันแน่?”
“เปิ่นกงไม่มีวันจากฝ่าบาทไป เพียงแต่ยังมีเรื่องหนึ่งที่วางไม่ลง”
สวี่จิ้นหันไปมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง
“เจ้าต้องการให้ข้าไปทำธุระให้?”
“หากเจ้าช่วยเปิ่นกงจัดการเรื่องนี้ได้ ก็จงบอกข้อเรียกร้องของเจ้ามา”
“ว่ามาฟังหน่อย”
พระสนมตู้ส่ายหน้า “เจ้าต้องรับปากก่อน เปิ่นกงถึงจะบอกได้”
“ข้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าจะให้ทำเรื่องใด แล้วจะรับปากได้อย่างไร?”
สวี่จิ้นหัวเราะด้วยความโมโห
พระสนมตู้เชิดอกอวบอิ่มขึ้น “ขอเพียงเจ้ารับปากช่วยเปิ่นกงจัดการเรื่องนี้ จะเอาเงินหรือคนก็แล้วแต่เจ้า”