ขณะที่ทั้งสองหวาดกลัวจนตัวสั่นไปทั้งร่าง พลันได้ยินเสียงหนึ่งร้องเรียกแผ่วเบา
“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ อยู่ที่ใดกัน ถึงเวลาไปแล้ว...”
หัวใจของสวี่จิ้นพลันกลับมาเต้นเป็นจังหวะดังเดิม เขาผ่อนลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก ทว่าเพียงชั่วครู่ โทสะก็พุ่งขึ้นจุกอก
“เจ้าจะหาที่ตายหรือไร! ข้าบอกให้รออยู่ข้างนอกเรือนไม่ใช่หรือ?”
องครักษ์ผู้นั้นไม่กล้าเข้ามาข้างใน ได้แต่ยืนอยู่นอกประตูตำหนักบรรทม
“พี่ใหญ่ ข้าคิดว่าท่านอยู่ข้างในนานเหลือเกิน เลยกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นขอรับ”
สวี่จิ้นเองก็รู้ว่าตนเสียเวลาอยู่ที่นี่นานเกินไป จึงรีบลุกขึ้น แต่งตัวไปพลางพูดไปพลาง
“พอแล้ว ออกไปรอข้างนอก ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
แผนหลบหนีที่เขาวางไว้ไม่ได้มีเพียงเขาคนเดียว ย่อมต้องพาพี่น้องอีกหลายคนไปด้วย
เมื่อหนีออกจากวังหลวงได้แล้ว อย่างน้อยก็จะได้ช่วยเหลือดูแลกัน
พระสนมตู้หมอบอยู่บนพื้น ไม่ขยับเขยื้อน ได้แต่กำชับเสียงเบา
“สวี่จิ้น จงจำคำสัตย์ของเจ้าไว้... ข้าจะรอฟังข่าวดีจากเจ้า”
สวี่จิ้นพยักหน้าให้นาง ก่อนจากไปยังบีบพระสนมตู้อย่างแรงอีกครั้ง
นางเจ็บจนส่งเสียงครางอู้อี้
สวี่จิ้นจึงก้าวออกจากตำหนักบรรทมอย่างผ่าเผยด้วยความพึงใจ
องครักษ์หนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตูเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ชี้มือเข้าไปในตำหนัก อ้าปากคล้ายอยากพูดบางอย่าง
สวี่จิ้นยื่นมือกระชากแขนองครักษ์ผู้นั้น
“ไปกันได้แล้ว เร่งฝีเท้าเข้า ฟ้าจะสางแล้ว”
ณ เมืองรักษาการณ์แห่งนครหลวง ไท่ซือว่านขึ้นไปยืนบนเชิงเทินด้วยตนเอง เพื่อปลุกขวัญกำลังใจทหาร
เขาสวมเกราะเกล็ดทอง สวมมงกุฎชูฟ้า หนวดเคราและคิ้วขาวแซมดำ ท่วงท่าสง่างามน่าเกรงขาม แม้ไม่แสดงโทสะก็ยังทำให้ผู้คนครั่นคร้าม