ชายชราอีกคนใช้นิ้วดีดลูกเหล็กกลมเบา ๆ
“ทำจากเหล็ก ย่อมหนักเป็นธรรมดา”
“จะเปิดมันอย่างไร?”
“เฒ่าคลัง เจ้าคิดว่าข้างในคือ...”
“ย่อมเป็นดินปืน มิฉะนั้นจะระเบิดกระป๋องเหล็กนี้ได้อย่างไร”
“อืม ข้าก็คิดเช่นนั้น เอาแสงเทียนออกไปให้ห่าง”
ชายชราทั้งสองตระเตรียมการอย่างระมัดระวัง ก่อนเริ่มศึกษาลูกเหล็กกลม
ผ่านไปเพียงครึ่งวัน ทั้งสองก็มีความเห็นไม่ตรงกัน
คนหนึ่งคิดว่า ห่วงที่ลูกเหล็กสีดำคือกลไกเปิดกระป๋องเหล็ก
ส่วนอีกคนเห็นว่าควรอย่าแตะกลไกด้านบน และต้องหาทางเปิดจากจุดอื่น
พวกเขาไม่รู้ว่า ลูกเหล็กที่หลินเฟิงคิดค้นนั้นมีฝาเหล็กกล้าซึ่งขันเกลียวปิดเอาไว้
เทคนิคนี้มีเพียงซีเหนียงกับช่างเทคนิคไม่กี่คนในค่ายเครื่องยิงก้อนหิน รวมถึงช่างถลุงเหล็กที่ทำฝาเหล็กกล้าเท่านั้นที่เข้าใจ
ชายชราสองคนที่ทำประทัด จะไปรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร
พวกเขาศึกษากันอยู่ทั้งวัน แต่ก็เปิดลูกเหล็กไม่ได้
หากใช้กำลังฝืนเปิดย่อมไม่ได้ เปลือกนอกทำจากเหล็กกล้า ส่วนข้างในบรรจุดินปืน
ทั้งคู่รู้ดีว่าหากพลาดแม้แต่น้อย พวกตนก็จะถูกระเบิดจนแหลกเป็นชิ้น ๆ
ยามค่ำ ฮูหยินไป๋กลับจากข้างนอก พอเข้าห้องมาก็เห็นชายชราสองคนนั่งเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น
ลูกเหล็กบนโต๊ะยังคงวางอยู่ในสภาพเดิม
“พวกเจ้า...”
ชายชราคนหนึ่งยิ้มเจื่อน “ฮูหยิน สิ่งนี้พวกเราก็เปิดไม่ออกขอรับ”
หงเซียวกับหน้าเหมือนหมาก็ตามเข้ามา คนทั้งหลายล้อมโต๊ะแล้วพินิจลูกเหล็กจากบนลงล่าง
“ผ่านไปทั้งวันแล้ว พวกเจ้ายังไม่ได้แตะต้องมันเลยหรือ?”