หลินเฟิงยิ้มขื่น “ข้าตกลงกับพวกท่านไว้แล้ว จะเปลี่ยนใจง่าย ๆ ได้อย่างไร พวกท่านดูแคลนความประพฤติของข้าเกินไปแล้วกระมัง”
“ฮะ ๆ พวกเราเชื่อมั่นในความประพฤติของท่านยิ่งนัก อย่างไรเสียท่านก็เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งต้าจง คำพูดมีน้ำหนักดุจทองคำ กล่าวคำใดเป็นคำนั้น พวกเราเพียงกลัวว่าพวกคนชั่วจะใช้วิธีสกปรก จึงต้องระวังไว้ก่อน”
จี๋เฟิงสิงพยายามอธิบายอย่างเต็มที่
หลินเฟิงพยักหน้า “ได้ พวกท่านว่ามาเถิด ข้าไม่ถือสา... เอ๊ะ พวกเขาปีนขึ้นมาอีกแล้วหรือ”
จี๋เฟิงสิงหันไปมอง พบว่าชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนลากคุณชายสองคนขึ้นมาบนฝั่งแล้ว
“ท่านหมายความว่า...”
“อืม ให้พวกเขาแช่น้ำต่ออีกสักพัก”
“ฮ่า ๆ ท่านช่างรู้จักเสวยสุขเสียจริง ได้ เช่นนั้นดูฝีมือของข้าเถิด”
จี๋เฟิงสิงกล่าวจบ ร่างกายกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย ทว่ากลับได้ยินเสียงร้องตกใจสองครั้ง
สวี่ลี่เต้าและเซียวจื่ออวี่พลันลอยละลิ่วขึ้นมาอีกครั้ง พุ่งผ่านกลางอากาศก่อนจะตกตูมลงน้ำ
ชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนที่ยืนอยู่ริมฝั่งและเพิ่งถอนหายใจโล่งอกพลันชะงักงัน จากนั้นก็ร้องตะโกนเสียงดังแล้วกระโจนลงน้ำไปอีกครา
สวี่ลี่เต้ายังพอเอาตัวรอดได้ เขาตะเกียกตะกายในน้ำได้สองสามที จึงไม่ถึงกับจมน้ำ
แต่เซียวจื่ออวี่ว่ายน้ำไม่เป็น เมื่อตกลงไปในแม่น้ำก็ได้แต่กลืนน้ำเข้าไปอึกใหญ่ ไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว
จี๋เฟิงสิงเห็นหลินเฟิงจ้องมองคนทั้งสองในน้ำ จึงปลอบว่า
“วางใจเถิด แค่กลืนน้ำเข้าไปไม่กี่อึก ไม่ถึงตายหรอก”
“ข้าสนใจเสียที่ไหนว่าพวกเขาจะเป็นหรือตาย ข้าแค่กำลังคิดว่าเจ้าสองคนนั่นมีฝีมืออยู่เพียงเท่านี้หรือ”