เผยชีอินรีบพยักหน้ารับ
“มิใช่เช่นนั้นหรือ ส่วนหนึ่งอดตายเพราะท่าน อีกส่วนถูกน้ำพัดหายไป แต่กองทัพเจิ้นซีมิได้สูญเสียทหารแม้แต่คนเดียว”
ซาโนะ เฮียวเอะจะไม่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เรื่องนี้กลายเป็นบาดแผลในใจของตระกูลต่าง ๆ บนเกาะใหญ่ ทั้งยังเป็นหัวข้อต้องห้ามต่อหน้าฝ่าบาทจักรพรรดิ
ใบหน้าของเขาแดงคล้ำดุจตับหมู แทบสะกดกลั้นโทสะในใจไว้ไม่อยู่
“เจ้า... เจ้า... พูด... ได้ดี”
หลินเฟิงคีบจอกสุราไว้ในมือ ใบหน้าประดับรอยยิ้มบาง ๆ ขณะมองซาโนะ เฮียวเอะ
“ท่านผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ กองทัพต้าเหอในหกเมืองทางใต้ล้วนเป็นทหารพลัดถิ่นที่กระจัดกระจายอยู่รอบเกาะใหญ่แห่งต้าเหอ กำลังรบมีไม่ถึงครึ่งของกองทัพประจำการต้าเหอ ขอท่านโปรดพิจารณาข้อเสนอของข้าอย่างรอบคอบ”
ซาโนะ เฮียวเอะสงบลมหายใจที่ปั่นป่วนลงในชั่วพริบตา ก่อนกัดฟันอธิบาย
“ไม่จำเป็นต้องพิจารณาให้รอบคอบ ข้าอยากรู้ว่า พวกเจ้ามีความจริงใจอยู่ที่ใด”
“ฮ่า ๆ ถูกต้องแล้ว ครานี้ข้านำของล้ำค่าและของประหลาดหายากมาสามคันรถ ล้วนเป็นของวิเศษล้ำค่าที่คนทั่วไปยากจะได้พบเห็น เพียงพอจะแสดงให้เห็นถึงความจริงใจของต้าเหอเรา”
เผยชีอินทนไม่ไหวอีกต่อไป
“นี่ล้วนเป็นทรัพย์สินที่พวกเจ้าปล้นมาจากต้าจงมิใช่หรือ ยังกล้าเอาออกมาอีกหรือ? นี่พวกเจ้าคิดจะใช้ทรัพย์สินของเรา มาซื้อความร่วมมือจากเราอย่างนั้นหรือ”
“เอ่อ... เรื่องนี้... คือ...”
ซาโนะ เฮียวเอะติดอ่างอีกครั้ง พูดอะไรไม่ออก
เพราะทรัพย์สมบัติที่เขานำมานั้น ล้วนปล้นชิงมาจากแผ่นดินต้าจงจริง ๆ
หลินเฟิงส่ายหน้า “ไร้ความจริงใจสิ้นดี รังแกชาวต้าจงกันเกินไปแล้ว หากมิใช่เห็นว่าเจ้ามาเจรจา ข้าคงตัดหัวพวกเจ้าไปนานแล้ว”