ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ หากปากของหลานอวี่เอ่ยเงื่อนไขที่พวกเขาไม่อาจทำให้สำเร็จออกมาอีก เรื่องทั้งหมดคงพังพินาศเป็นแน่
หลานอวี่รีบค้อมกายกล่าวว่า “องค์ชาย ข้อเรียกร้องของหลินเฟิงคือ ทหารรักษาพระองค์ของเราต้องให้ความร่วมมือ จึงจะเปิดฉากโจมตีโจรสลัดในระยะต่อไปได้พ่ะย่ะค่ะ”
ทุกคนในท้องพระโรงต่างถอนหายใจโล่งอก
“ควรบอกแต่แรกสิ เรื่องนี้ย่อมสมควรอยู่แล้ว ไยต้องปิดบังด้วย”
จ้าวเจียนไม่พอใจความอืดอาดของหลานอวี่เป็นอย่างยิ่ง
อันเจิ้งเต้าสะบัดแขนเสื้อกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นการร่วมมือกัน ย่อมไม่อาจปล่อยให้กองทัพเจิ้นซีต่อสู้อยู่ฝ่ายเดียว ท่านราชครูคงยังมีเรื่องปิดบังพวกข้าอยู่อีกกระมัง?”
“เอ่อ...องค์ชาย ท่านอัครมหาเสนาบดี เป็นเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ ความหมายของหลินเฟิงคือ ให้ทัพหลวงต้าเจิ้งของเรารับคำสั่งจากเขาอย่างเป็นเอกภาพ...”
สิ้นคำกล่าว บรรยากาศในท้องพระโรงพลันตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง ทั้งโถงตกอยู่ในความเงียบงัน
มีเพียงเสียงหายใจหนักหน่วงไม่กี่สายที่ฟังดูบาดหูยิ่งนัก
เสิ่นอวี๋เป็นคนแรกที่ได้สติ
“องค์ชาย เรื่องนี้ใช่ว่าจะทำไม่ได้ ขอเพียงหลินเฟิงเสนอแผนการโจมตี ทหารรักษาพระองค์ของข้าก็ยินดีรับคำสั่งตามแผนของเขา เพียงให้ความร่วมมือกับกองทัพเจิ้นซีก็พอพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเจียนพยักหน้า “ท่านเสิ่นกล่าวถูกต้อง เรื่องนี้สมเหตุสมผล ข้าย่อมรับปากได้”
แต่อันเจิ้งเต้ามองเห็นเรื่องราวได้กระจ่างกว่า เขาจับจ้องหลานอวี่เพียงผู้เดียว
“ท่านราชครูมีความเห็นเช่นไร?”
หลานอวี่ใคร่ครวญก่อนเอ่ยว่า “โดยหลักการแล้วเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ข้อเรียกร้องของหลินเฟิงคือ ให้เราจัดกำลังทหารส่วนหนึ่งไปอยู่ใต้การบัญชาของกองทัพเจิ้นซี เพื่อปฏิบัติการร่วมกันอย่างเป็นเอกภาพ”