หลินเฟิงกล่าวอย่างสงบนิ่ง ไม่เผยความหวั่นไหวในใจแม้แต่น้อย ยิ่งทำให้เสี่ยวไป๋ฉงนใจมากขึ้น
ผ่านไปครู่ใหญ่
“ความก้าวหน้าของเจ้าช่างน่าพิศวงนัก ข้าก็ไม่เห็นเจ้าทำสิ่งใดผิดปกติสักหน่อย”
เสี่ยวไป๋จ้องใบหน้าด้านข้างของหลินเฟิง ก่อนถามอย่างจริงจัง
หลินเฟิงหันมาส่งยิ้มให้นาง “ฆ่าคนนับว่าผิดปกติหรือไม่?”
“นับ”
“อืม ข้าก้าวหน้าได้รวดเร็ว คงเป็นเพราะข้าลองขบคิดมาหลายปีแล้วว่า สาเหตุน่าจะมาจากการเสี่ยงชีวิตต่อสู้กับผู้อื่นอยู่บ่อยครั้ง”
“เจ้าหมายความว่า ขอเพียงต่อสู้กับผู้อื่น เจ้าก็จะพัฒนาขึ้นหรือ?”
“มีโอกาสสูงว่าเป็นเช่นนั้น”
“ดี เช่นนั้นพวกเราไปหาคนต่อสู้กัน”
“ไม่ได้”
“เพราะเหตุใด?”
“ยามนี้ข้าหาคู่ต่อสู้ไม่ได้แล้ว หากไม่ออกแรงสักหน่อย ก็ไม่เกิดประโยชน์อันใด”
“เช่นนั้นก็ง่าย ข้าสู้กับเจ้าเอง”
“ไม่ได้เช่นกัน”
“แล้วเพราะเหตุใดอีก?”
“เพราะข้าสู้เจ้าไม่ได้”
เสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว “ข้าออมมือให้เจ้าได้”
“ก็ยังไม่ได้ สู้กับเจ้าอันตรายเกินไป หากเจ้าเผลอมือหนักจนตีข้าตายขึ้นมาจะทำอย่างไร?”
เสี่ยวไป๋หัวเราะ “วางใจเถิด ผู้บำเพ็ญตนระดับเจ้า มีหรือที่ข้าจะยั้งมือไม่อยู่”
“เจ้าดูแคลนข้าหรือ?”
“ไม่ถึงกับดูแคลนมากนัก”
“หืม?”
“แต่ดูแคลนอย่างยิ่งต่างหาก”
“เจ้า...”
“คิกคิกคิก...”
เสี่ยวไป๋หัวเราะจนตัวงอ ผ้าคลุมหน้าสีขาวบนใบหน้าพลิ้วไหว เผยให้เห็นริมฝีปากแดงและฟันขาว งดงามยิ่งนัก
หลินเฟิงเอียงศีรษะมองนาง แล้วมิได้เอ่ยสิ่งใดอีก
เสี่ยวไป๋หัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะกลับเป็นปกติ
“มองพอหรือยัง ระวังตัวไว้ด้วย ตัวเจ้าเองก็เคยกล่าวมิใช่หรือว่า ผู้ใดเห็นใบหน้าข้า มีแต่ต้องตาย”