หลินเฟิงจนปัญญา เมื่อรู้ว่ากองทัพซีเซี่ยล้อมหยินโจวไว้ เสบียงย่อมขาดแคลนอย่างหนัก เบื้องบนของหยินโจวเตรียมต้านศึกยืดเยื้อ จึงต้องลดการใช้สิ่งของต่าง ๆ ล่วงหน้าเป็นแน่
เขารินสุราจอกหนึ่ง ยกขึ้นกรอกปาก ทว่าชั่วพริบตาถัดมาก็พ่นออกมาเสียหมด
“บัดซบ นี่น้ำหรือสุรากันแน่?”
เสี่ยวเอ้อร์หัวเราะ “หึ ๆ ได้ดื่มสุราเช่นนี้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว ยังจะเลือกอีกหรือ”
“ได้ ๆ นับว่าพวกเจ้าร้ายกาจ ข้าเอากระบี่ประจำตระกูลมาแลกกับน้ำเจือจางพวกนี้...”
เขายังพูดไม่ทันจบ บุรุษร่างสูงใหญ่ที่อยู่ตรงมุมห้องก็เดินเข้ามา วางกาสุราในมือลงบนโต๊ะของหลินเฟิง
“กระบี่ของเจ้าดี คุ้มค่ากับสุราชั้นดีสักจอก มา ลองชิมสุราของข้า แล้วเล่าที่มาของกระบี่เล่มนี้ให้ฟัง”
เสี่ยวเอ้อร์กำลังจะเอ่ยปาก บุรุษร่างสูงใหญ่ก็ยกมือห้าม
“ไป ยกกับข้าวชั้นดีมาอีกสักสองสามอย่าง กระบี่เล่มนี้มีค่าพอ”
เสี่ยวเอ้อร์กลืนคำพูดที่จ่ออยู่บนริมฝีปากลงไป แล้วหันหลังเดินจากไป
บุรุษร่างสูงใหญ่ลงนั่งอีกฝั่งของโต๊ะ มองหลินเฟิงกับเสี่ยวไป๋แวบหนึ่ง
“ข้าชื่อเยวี่ยหย่ง เป็นเซี่ยวเว่ยผู้กล้าแห่งกองทัพหยินโจว ชอบฝึกวิชาดาบและทวนเป็นที่สุด ทั้งยังใส่ใจดาบดี กระบี่งามเป็นพิเศษ ไม่ทราบน้องชายมีนามว่าอย่างไร กระบี่เล่มนี้มีที่มาหรือไม่?”
หลินเฟิงยกกาสุราของเยวี่ยหย่งขึ้น รินใส่จอกจนเต็ม แล้วยกดื่มหนึ่งคำ
“อืม เช่นนี้จึงพอมีรสสุราอยู่บ้าง”
เขาดื่มจนหมดจอกแล้วค่อยหันไปมองเยวี่ยหย่ง
“ข้าชื่อหลินชวน นี่คือน้องสาวของข้า หลินไป๋ พวกเราท่องยุทธภพ คบหาสหายไปทั่ว วันนี้เดินทางมาถึงถิ่นของท่าน เงินติดตัวหมดพอดี”
เสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว คล้ายอยากพูดอะไรออกมา แต่ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วก็ปิดปาก