เว่ยหมิงประสานมือคำนับ “ข้าน้อยเพียงต้องการให้ใต้เท้าทุกท่านเชื่อว่า เส้นทางนี้น่าจะเป็นแผนหลบหนีที่สมเหตุสมผลที่สุด”
เหล่าขุนนางชั้นสูงแห่งราชสำนักต้าจงในห้องนี้ ล้วนเคยชินกับการเห็นแก่ตัวมาแต่ไหนแต่ไร จึงแทบไม่เคยคิดเช่นนี้ พวกเขาไม่มีทางเชื่อว่ากองทัพเจิ้นซีจะยื่นมือช่วยเหลือครอบครัวของพวกตนโดยไม่มีเหตุผล
ลองเอาใจเขามาใส่ใจเรา พวกเขาเองก็คงไม่เสี่ยงล่วงเกินกองกบฏที่แข็งแกร่ง เพื่อช่วยครอบครัวของคู่ปรับในราชสำนัก
อ๋องรุ่ยโบกมืออย่างหงุดหงิด “เช่นนี้ก็เลือกได้สองเส้นทาง ทางหนึ่งให้ครอบครัวติดตามทหารองครักษ์หลวงมุ่งขึ้นเหนือไปยังเมืองจิงซี อีกทางมุ่งตะวันออกเฉียงเหนือไปยังเมืองข่าน”
อ๋องลู่เบิกตาถาม “จะแบ่งกันอย่างไร”
“ให้พวกเขาเลือกเอง”
เว่ยหมิงกล่าวเสียงดัง “ท่านอ๋อง นี่ไม่ยุติธรรม พวกเขาไม่มีความสามารถในการตัดสินใจ ย่อมทำตามที่พวกเราจัดการให้เท่านั้น”
อ๋องรุ่ยตวาด “เจ้ามีความสามารถตัดสินใจก็พอแล้ว จะโวยวายไปไย บัดนี้คนที่อยู่ที่นี่เลือกกันเอง”
ผู้คนในห้องต่างมองหน้ากัน ไม่รู้ชั่วขณะว่าควรเลือกเส้นทางใด
เว่ยหมิงสูดลมหายใจลึก “เชื่อเว่ยหมิงไม่ผิดแน่”
ถึงกระนั้น คนส่วนใหญ่ยังคิดว่าการให้ครอบครัวติดตามกองทัพใหญ่ไปด้วยย่อมปลอดภัยกว่า
หม่าปู้เซวียนเสนอ “ท่านอ๋อง ใต้เท้าทุกท่าน พวกเราใช้ความได้เปรียบด้านเวลา หากออกเดินทางไปเมืองจิงซีก่อน ทั้งยังปิดข่าวตลอดทาง ปล่อยให้กองกบฏไปถึงเมืองจิงเกาก่อน แล้วค่อยวกกลับมาตามล่าพวกเรา พวกเราสามารถทิ้งทหารบางส่วนไว้สกัดกั้นระหว่างทาง เพื่อถ่วงเวลาการไล่ตามของกองกบฏ รับประกันว่ากองทัพใหญ่จะไปถึงจวนจิงซีได้อย่างราบรื่น”