หลินเฟิงยกมือเหน็บกระบี่หักไว้ที่เอวด้านหลัง ก่อนลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่างด้านหลัง เขากำหนดจิตเพ่งพินิจเล็กน้อย แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ
ทว่ากระบี่หักไม่มีทางหลอกเขาได้ ในเมื่อมันสัมผัสได้ถึงอันตราย การจากไปชั่วคราวย่อมเป็นทางเลือกที่ดีกว่า
หลินเฟิงดีดตัวขึ้น พุ่งออกทางหน้าต่าง พลิกกายกระโจนขึ้นไปบนหลังคาฝั่งตรงข้าม แล้วมุ่งหน้าไปทางใต้ของเมือง
คาดไม่ถึงว่าเพียงเขากระโจนพ้นกำแพงเมือง กระบี่หักที่เอวด้านหลังก็สั่นไหวถี่กระชั้นยิ่งขึ้น
หลินเฟิงเพิ่งพุ่งไปได้ไม่ถึงสิบลี้ กระบี่หักก็พลันสงบนิ่ง ไม่ส่งคลื่นสั่นสะเทือนแม้แต่น้อย
หลินเฟิงหยุดฝีเท้า กวาดตามองไปรอบด้าน
เขาพบเงาดำร่างหนึ่งยืนอยู่ห่างจากตนสิบกว่าจั้ง
ร่างนั้นงองุ้ม มือหนึ่งเท้าไม้เท้าไว้
เสียงไอดังขึ้นคราหนึ่ง หลินเฟิงก็รู้ทันทีว่าคนผู้นี้คืออาจารย์ของหงเซียว
สมกับเป็นยอดฝีมือ แม้แต่กระบี่หักยังสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวและกระสับกระส่าย
“เด็กน้อย ส่งกระบี่หักมาให้ข้า พวกเรายังเป็นอาจารย์ศิษย์กันต่อได้”
ชายชราก้าวเดินอย่างเชื่องช้า พลางหอบหายใจเอ่ยขึ้น
หลินเฟิงไม่กล้าดูแคลนเจ้าคนแก่ที่ใกล้ลงโลงผู้นี้ อีกฝ่ายมีฝีมือแท้จริง ทั้งยังมีความสามารถสังหารเขาได้อย่างง่ายดาย
“เอ่อ... ข้าเก็บกระบี่หักกลับมาแล้ว จะไม่เกิดปัญหาอีก”
“เด็กน้อย กระบี่หักต้องถูกทำลาย มิฉะนั้นไม่มีผู้ใดควบคุมสิ่งนี้ได้ ส่งให้ข้าก็พอ เจ้าอยากได้สิ่งใดก็บอกมา”
หลินเฟิงสัมผัสได้ถึงเจตจำนงเร่งร้อนจากกระบี่หักที่เอว มันต่อต้านอย่างยิ่ง ไม่ยอมให้เขาส่งมอบตนแก่ชายชรา