เรื่องตัวตนของนาง ผู้รับสมัครทหารยังไม่อาจตรวจสอบได้ในยามนี้
เพราะสงครามทำให้ชาวบ้านจำนวนมากพลัดพรากจากถิ่นฐาน ครอบครัวแตกสลาย ญาติมิตรล้มตาย แล้วจะไปตามหาผู้ใดมาสอบถามเล่า?
สิ่งที่ทำได้มีเพียงจดบันทึกข้อมูลที่นางบอกและข้อมูลของผู้ค้ำประกัน จากนั้นจึงทดสอบทักษะการขี่ม้ายิงธนูของนาง
ทักษะของหลี่ซินเหยียนไม่เป็นรองผู้ใด เหนือกว่าทหารทั่วไปไม่น้อย นางจึงผ่านการคัดเลือกและเข้าค่ายทหารใหม่อย่างราบรื่น
เพราะในป้อมมีทหารหญิงที่รับเข้ามาเพียงน้อยนิด หลินเฉี่ยวเม่ยจึงให้คนคอยจับตาดูอยู่ก่อนแล้ว
ดังนั้น ทันทีที่หลี่ซินเหยียนเข้ากองทัพ ก็มีคนพานางไปยังกองโจมตีระยะไกลของหลินเฉี่ยวเม่ย
ซีเหนียงเดินวนรอบหลี่ซินเหยียนสองรอบ ดวงตาจับจ้องสำรวจนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
หลี่ซินเหยียนรู้สึกราวกับถูกงูพิษจ้องมอง ขนทั่วร่างลุกชัน
ซีเหนียงยื่นมือรับคันธนูโค้งจากทหารคนหนึ่ง แล้วส่งให้นาง
“ไป ยิงให้ข้าดูสักสองสามดอก”
หลี่ซินเหยียนรับคันธนูมาลองง้าง ดูแล้วรู้สึกว่ามันแข็งไปสักหน่อย
“ท่านแม่ทัพ มีกระบอกที่อ่อนกว่านี้หรือไม่?”
ซีเหนียงโบกมือ “ยิงได้ก็ยิง ยิงไม่ได้ก็ไปแสดงวิชาดาบสักสองกระบวนท่า”
หลี่ซินเหยียนจึงขอยืมดาบเหล็กกล้ามาเล่มหนึ่ง แล้วร่ายวิชาดาบชุดหนึ่งอยู่ในลาน
ซีเหนียงดูไม่ออกว่าเป็นวิชาดาบแขนงใด เพียงรู้สึกว่าพอใช้ได้ อย่างน้อยร่างกายของหลี่ซินเหยียนก็ประสานกันดี ดูคล้ายฝึกวิชายุทธ์มาอย่างสม่ำเสมอ
หลินเฉี่ยวเม่ยกลับมาจากข้างนอกพอดี จึงยืนชมอยู่ด้านข้างด้วยความสนใจ
หลังหลี่ซินเหยียนร่ายวิชาดาบจบ นางยังคงสงบนิ่ง ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างผ่อนคลาย มีท่วงท่าของยอดฝีมืออยู่หลายส่วน
หลินเฉี่ยวเม่ยเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้ม
รูปร่างของนางเล็กกะทัดรัด เมื่อเห็นว่าหลี่ซินเหยียนสูงกว่าตนอยู่บ้าง แต่ก็เป็นสตรีรูปร่างเล็กบอบบางเช่นเดียวกัน