หูกว่างเอี้ยวตัวบนหลังม้า โน้มปากเข้าไปใกล้หูหูจิ้นไฉแล้วกระซิบ
“ท่านพ่อ หรือว่าพวกเรายังยึดเกาะใหญ่แห่งต้าเหอไม่ได้?”
หูจิ้นไฉขมวดคิ้ว ตวาดว่า “เหลวไหล อ๋องจะหลอกพวกเราได้อย่างไร”
หูกว่างส่ายหน้า “ท่านพ่อ มิใช่ว่าลูกสงสัย แต่กองกำลังตรงหน้าพวกนี้แทบไม่ต่างจากค่ายทัพหน้าสามพันนายของลูก หากยกทัพเหยียบย่ำต้าเหอได้จริง ลูกเองก็ทำได้เช่นกัน”
หูจิ้นไฉหัวเราะเยาะเสียงเย็น “เจ้าหนู มิใช่ว่าพ่อดูแคลนผู้ใด แต่เจ้าคิดจะเทียบกับอ๋องหรือ? เฮ้อ...”
เขาถอนหายใจ ส่ายหน้า ไม่กล่าวต่อ
หูกว่างยังคงไม่ยอม “ท่านพ่อ ลูกไม่กล้าเทียบกับอ๋อง แต่กล้าเทียบกับกองทัพหย่วนเจิงเหล่านี้ พวกเขาบุกตะลุยทั่วต้าเหอ ไร้ผู้ต้านทาน ลูกย่อมไม่ด้อยไปกว่าพวกเขา หากครานั้นท่านพ่อให้ลูกติดตามอ๋องไป ลูกย่อมมีส่วนร่วมในผลงานอันรุ่งโรจน์นั้นแน่”
“ก็อาจเป็นไปได้ เจ้าหนูอย่างเจ้าบุกเข้าประจัญบานไม่เคยหวั่น มีทั้งความกล้าหาญและสติปัญญา รู้จักรุกถอย น่าเสียดายที่อ๋องมิได้เลือกเจ้า แล้วพ่อจะทำอย่างไรได้?”
“พอเถิดท่านพ่อ ท่านต่างหากที่ตัดใจให้ลูกไปไม่ได้”
“เจ้าลูกเต่าบัดซบ พ่อไม่ให้เจ้าไปต่างหาก!”
“เพราะเหตุใดหรือท่านพ่อ?”
หูจิ้นไฉกวาดตามองซ้ายขวา ก่อนลดเสียงลง
“ลูกเอ๋ย ครานั้นอ๋องรวบรวมคนได้เพียงห้าหกพันนาย ผู้ที่ออกรบประจัญบานได้มีไม่ถึงสี่พัน การยกทัพไปต้าเหอ ต้องผ่านผืนทะเลอันกว้างใหญ่ คลื่นลมไร้ปรานี เจ้าคิดว่าไปเที่ยวชมภูเขาสายน้ำหรือ?”
หูกว่างถอนหายใจ “แต่ท่านพ่อ อ๋องก็ยังชนะศึกนี้อยู่ดี”
หูจิ้นไฉยกมือเขกท้ายทอยหูกว่างทีหนึ่ง
“บัดซบ พ่อเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน!”
“ฮ่า ๆ ๆ... นั่นก็แสดงว่าท่านพ่อสู้ฝีมืออ๋องไม่ได้ ฮ่า ๆ ๆ...”