กองม้าที่ไล่ตามเรือไม้เห็นว่าเรือเริ่มเคลื่อนห่างออกไปอีก จึงตะโกนโหวกเหวก ก่อนจะง้างธนูยิงใส่เรือไม้ทันที
ลำน้ำช่วงนี้กว้างสี่ถึงห้าสิบจั้ง เรือไม้แล่นอยู่กลางแม่น้ำ ห่างจากฝั่งไม่ถึงสามสิบจั้ง
โจรสลัดบางคนมีธนูแข็งแรง ลูกธนูจึงยิงไปถึงเรือไม้ได้
ลูกธนูหลายดอกปักลงบนดาดฟ้า บางดอกปักอยู่บนหลังคามุงหญ้าของห้องโดยสาร
ขนหางลูกธนูสั่นไหว ส่งเสียงสั่นสะท้านชวนให้หนังศีรษะชาวาบ
เย่ไห่ซานโบกมือ “หรงหรง พายเรือไปทางนั้น ออกแรงหน่อย เพิ่งกินอิ่มมาไม่ใช่หรือ”
หรงหรงออกแรงพายพลางตะโกนเสียงดัง
“อาจารย์ ให้ข้าไปจัดการพวกมันสักสองสามคน ไล่ให้หนีก็สิ้นเรื่อง”
“อย่าก่อเรื่อง เฟิงถิงทำให้สถานการณ์ตึงเครียดไปแล้ว ช่วงนี้หลบเลี่ยงไว้ก่อน ห้ามก่อเรื่องขึ้นมาอีก”
เย่ไห่ซานกล่าวอย่างจนใจ
หลินเฟิงหาได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้ไม่ เขาขโมยม้าศึกของหัวหน้าโจรสลัดมาได้ บนม้ายังแขวนธนูคันหนึ่ง คุณภาพย่อมดีกว่าอาวุธของโจรสลัดคนอื่นมาก
ยามนี้จึงได้ใช้ประโยชน์พอดี
ฝ่ายหนึ่งอยู่บนเรือไม้กลางแม่น้ำ อีกฝ่ายขี่ม้าไล่ตามอยู่บนฝั่ง ทั้งสองฝ่ายห่างกันเพียงสี่สิบกว่าก้าว ต่างเริ่มยิงธนูโต้ตอบกัน
ทว่าลูกธนูของโจรสลัดแม้มีอยู่มากมาย กลับทำอันตรายคนทั้งสามบนเรือไม่ได้เลย ส่วนลูกธนูของหลินเฟิง ทุกดอกที่ยิงออกไปย่อมทำให้โจรสลัดที่กำลังควบม้าล้มคว่ำลงกับพื้นหนึ่งคน
ทุกครั้งที่โจรสลัดบนหลังม้าพลิกคว่ำ เหล่าทหารม้าก็พากันร้องอุทาน
เพราะขณะม้าศึกกำลังวิ่งอยู่ จู่ ๆ ก็ถูกลูกธนูยิงเข้าใส่ ก่อนจะพลิกตีลังกาไปข้างหน้าอย่างน่าตื่นตา คนร้องโหยหวน ม้าส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด ตามมาด้วยเสียงร่างกระแทกพื้นดินอย่างหนักหน่วง ไม่ว่าจะเป็นภาพที่เห็นหรือเสียงที่ได้ยิน ล้วนชวนให้หวาดผวา