หลินเฟิงเองก็คิดว่ามีเพียงวิธีนี้เท่านั้น เขาจะคว้ากระบี่หักแล้วจากที่นี่ไปโดยเร็ว หากอีกฝ่ายไล่ตามมา ก็แสดงว่ากำลังรอคนที่จะมารับกระบี่หักอยู่
หากอีกฝ่ายยังคงไม่มีความเคลื่อนไหว ทุกอย่างก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขา
ขอเพียงไม่ไปยั่วยุอีกฝ่ายก็พอ
หลินเฟิงสูดลมหายใจลึก ก่อนกระซิบบอกน่าเริ่น
“เจ้าจงหันหลังลงเขาไป ยิ่งไปเร็วเท่าใดยิ่งดี เราค่อยไปพบกันที่ตีนเขา”
“หา? หลินเฟิง เจ้าจะทำอะไร?”
“ไปเถิด ลงเขาแล้วข้าค่อยบอกเจ้า”
น่าเริ่นลังเลเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าแล้วหมุนกาย เสื้อคลุมสีดำสะบัดกางออก พร้อมเสียงหวีดหวิว จากนั้นก็ทะยานลงเขาไป
หลินเฟิงไม่หันกลับไปมองเขาอีก ก้าวไปข้างหน้า มุ่งตรงเข้าหากึ่งกลางก้อนหินใหญ่
เมื่อมาถึงกองหิมะขาว เขาก็ใช้มือปัดหิมะออก เผยให้เห็นศพที่อยู่ข้างใน
แม้ศพนั้นจะนั่งขัดสมาธิอยู่บนผิวหิน แต่กลับหดเหี่ยวจนเหลือขนาดเท่าเด็กคนหนึ่ง เป็นซากศพแห้งกรัง
ใบหน้าของคนผู้นั้นไร้เนื้อ หนังปากอ้ากว้าง เบ้าตากลวงโบ๋แห้งผากพลิกขึ้นด้านบน เผยสีหน้าหวาดกลัวอย่างยิ่ง
เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้ถูกกระบี่หักสูบโลหิตและพลังชีวิตไปจนหมด
กระบี่หักปักนิ่งอยู่ตรงท้องน้อยของศพ เผยให้เห็นเพียงด้ามกระบี่ส่วนหนึ่ง
หลินเฟิงย่อตัวลง ยื่นมือขวาออกไปช้า ๆ แตะด้ามกระบี่หัก ขณะที่กระบี่สั่นไหวตาม ราวกับตื่นเต้นยิ่งนัก
หลินเฟิงกำด้ามกระบี่ไว้ทันที ความเย็นสายหนึ่งแล่นเข้าสู่ร่าง พร้อมกับปราณแท้บริสุทธิ์ที่ไหลไปตามเส้นลมปราณบนแขน แผ่ไปทั่วกาย
หลินเฟิงหลับตาลง รับรู้ถึงความรู้สึกคุ้นเคยและสบายกายสบายใจนั้น