หลินเฟิงตวาดว่า “น่าเริ่น ล้อเล่นอันใดกัน ข้ามิได้ไปเที่ยวเล่น แต่ไปเสี่ยงชีวิต อันตรายยิ่งกว่าสนามรบเสียอีก”
น่าเริ่นมีสีหน้าสบายใจ “ใต้หล้านี้ ข้าน่าเริ่นเกรงกลัวเพียงเจ้า หลินเฟิง ส่วนคนอื่นน่ะ... หึหึ”
หลินเฟิงยกมือชี้ปลายนิ้วไปยังจมูกของน่าเริ่น กล่าวทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“ไสหัวกลับกองทัพของเจ้าไป หากเจ้าตาย ข้าจะอธิบายกับน่าหลานอย่างไร?”
น่าเริ่นถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยกมือขวาขึ้นแตะข้างหู
“ข้าน่าเริ่นขอสาบาน ชีวิตหรือความตาย ข้ารับผิดชอบเองทั้งสิ้น สมัครใจมาเอง ไม่เกี่ยวข้องกับหลินเฟิงแม้แต่น้อย”
หลินเฟิงจ้องน่าเริ่นอย่างดุดัน ส่วนน่าเริ่นก็จ้องกลับอย่างไม่หวั่นเกรง
ทั้งสองจ้องหน้ากันราวกับไก่ชนอยู่หลายอึดใจ
“ช่างเถิด แล้วแต่เจ้า ไม่รู้จักรักชีวิต”
หลินเฟิงทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนหันหลังเดินขึ้นเขาต่อ
น่าเริ่นยิ้มอย่างได้ใจ สวมหมวกคลุมศีรษะให้เรียบร้อย แล้วติดตามหลินเฟิงไปด้านหลังด้วยท่วงท่าพลิ้วไหว
เขาชื่นชอบความตื่นเต้น เห็นว่าชีวิตปกติน่าเบื่อหน่ายเกินไป การฆ่าคนในสนามรบก็ยังไม่เร้าใจพอ ล้วนเป็นพวกทึ่มทื่อไร้ความน่าสนใจ
มีเพียงการติดตามหลินเฟิงเท่านั้น จึงจะได้พบยอดฝีมือที่แท้จริง และสามารถแสดงความสามารถของตนออกมาได้อย่างเต็มที่
ดังนั้น เมื่อได้พบหลินเฟิง จากเวลา สถานที่ และสภาพอันน่าเวทนาของหลินเฟิง น่าเริ่นจึงตัดสินได้ว่าเรื่องนี้น่าสนุก ทั้งยังเร้าใจยิ่งนัก
เขาจำต้องเข้าร่วมด้วย
ทั้งสองมุ่งหน้าขึ้นเขา คนหนึ่งอยู่หน้าอีกคนอยู่หลัง หลินเฟิงไม่สนใจน่าเริ่นที่ตามมาอีก เขาจดจ่ออยู่กับกระบี่หักและสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างเต็มที่