เสี่ยวตงกระโดดลงจากรถม้า หลบอยู่หลังหลินเฟิงกับหงเซียว แล้วโผล่ดวงตาข้างหนึ่งออกมาจากช่องว่างระหว่างทั้งสอง มองพวกโจรบนหลังม้า
หัวหน้าโจรนั่งอยู่บนหลังม้า ศึกม้าก้าวย่างช้า ๆ เลียบผ่านรถม้าหลายสิบคัน
โจรบางคนเริ่มขนสินค้าออกจากรถม้า พ่อค้าซึ่งยืนอยู่ข้างรถม้ามองสินค้าของตนถูกขนลงมา ใบหน้าหม่นหมองประหนึ่งบิดามารดาสิ้น แต่ก็ไม่กล้าพูดมาก
เมื่อหัวหน้าโจรขี่ม้ามาถึงตรงหน้าโอนิมากิกับอัตสึมิ ซาวะ ม้าศึกก็หยุดลง
กระบองหนามหมาป่าในมือโจรยื่นไปข้างหน้า ใช้หนามแหลมอันหนึ่งเชยคางอัตสึมิ ซาวะ ทำให้นางจำต้องเงยหน้าขึ้น
หัวหน้าโจรผู้นี้ชอบเด็กสาวตัวเล็ก ๆ มากที่สุด โดยเฉพาะคนที่ดูอ่อนเยาว์น่ารัก
อัตสึมิ ซาวะซึ่งงดงามราวตุ๊กตากระเบื้อง ย่อมเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งในใจของคนผู้นี้
“เจ้า มากับข้า”
โอนิมากิงุนงงเล็กน้อย หมายความว่าอย่างไร ข้าไม่ไปหาเรื่องเจ้า ก็นับว่าเป็นบุญของเจ้าแล้ว ยังอุตส่าห์มาหาเรื่องถึงที่อีกหรือ?
มือที่ดึงแขนเสื้ออัตสึมิ ซาวะของเขาคลายออกอย่างไม่รู้ตัว
ที่ดึงแขนเสื้อเด็กสาวไว้ ก็เพื่อกันนางไปหาเรื่องผู้อื่น หาใช่กลัวนางถูกผู้อื่นหาเรื่องไม่
ในเมื่อมีคนมารนหาที่ตาย ย่อมไม่อยู่ในขอบเขตที่เขาจะเอ่ยปากห้ามปราม
อัตสึมิ ซาวะเงยใบหน้างามดุจหยกขาว ยิ้มให้หัวหน้าโจร รอยยิ้มใต้แสงตะวันดูน่ารักยิ่ง
ทำให้หัวหน้าโจรรู้สึกคันยุบยิบในใจ
คิดไม่ถึงว่าจะได้พบของดีชั้นเลิศเช่นนี้ที่นี่ น่ายินดียิ่งกว่าปล้นเงินหลายพันตำลึงเสียอีก