ภายในรถม้ามืดสนิทจนมองไม่เห็นสิ่งใด ทว่าชั่วขณะต่อมา ใบหน้าขาวผ่องราวตุ๊กตากระเบื้องของอัตสึมิ ซาวะก็ยื่นออกมา นางส่งยิ้มเขินอายให้ทุกคน
จากนั้นนางเหลือบมองหงเซียวอย่างหวาดระแวง ก่อนจะลงจากรถม้าอย่างระมัดระวัง ทั้งยังยื่นมือปิดประตูรถตามไปด้วย
กานสือซานกับปาซือมู่ต่างมีสีหน้าประหลาดใจ พวกเขาจ้องอัตสึมิ ซาวะที่เพิ่งลงจากรถม้า เห็นเสื้อคลุมตัวโคร่งบนร่างนางยังเรียบร้อยดี อีกทั้งร่างกายก็มิได้ดูเหมือนเพิ่งถูกย่ำยีมาแต่อย่างใด
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ทั้งสองสบตากัน ต่างมองเห็นความงุนงงในแววตาของอีกฝ่าย
เหล่าลูกน้องของหัวหน้าโจรภูเขายิ่งฉงนกว่าเดิม
หัวหน้าใหญ่เล่า?
เด็กสาวที่ดูอ่อนเยาว์เพียงนี้ คงมิได้ทำให้หัวหน้าใหญ่เสิ่นผู้ช่ำชองหมดเรี่ยวแรงกระมัง?
สถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาควรเข้าไปดูในรถม้าหรือไม่?
เหล่าโจรภูเขาก็รู้สึกกระอักกระอ่วน หากหัวหน้าใหญ่กำลังพักผ่อนอยู่ แล้วพวกตนบุกเข้าไปตรวจดู คงเป็นการไม่ไว้หน้าหัวหน้าใหญ่อย่างยิ่ง
ช่างพิกลนัก พิกลยิ่งนัก
โจรภูเขาทุกคนล้วนรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล เด็กสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งจะทำให้หัวหน้าใหญ่ร่างสูงใหญ่ต้องพักหายใจได้อย่างไร?
น่าเสียดาย คนที่ตามมาขนสินค้าเป็นเพียงลูกกระจ๊อก ส่วนหัวหน้าคนที่สามพาโจรภูเขาอีกกลุ่มไปเฝ้าระวังอยู่นอกค่ายแล้ว
ไม่มีทางเลือก พวกเขาจึงได้แต่รอ
ลูกกระจ๊อกเหล่านั้นขนเสบียงบนรถม้าของอีกฝ่ายจนแทบหมดแล้ว แต่พี่ใหญ่ก็ยังไม่ออกมาจากรถม้า
ลูกสมุนคนสนิทของหัวหน้าใหญ่คนหนึ่งรอไม่ไหว จึงรวบรวมความกล้าเดินไปเคาะประตู เคาะอยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบรับ
เขาหันไปมองอัตสึมิ ซาวะที่พิงรถม้าอยู่ด้วยท่าทีสงบนิ่ง กัดฟันแล้วดึงประตูรถม้าเปิด ก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไป