กำแพงเมืองลั่วซีที่ตั้งอยู่เบื้องหน้าของทั้งสองฝ่าย ถูกปืนใหญ่ยิงจนเกิดช่องโหว่กว้าง ส่วนกำแพงอีกหลายช่วงก็ไม่อาจขวางโจรสลัดที่ปีนป่ายขึ้นมาได้อีกต่อไป
ศีรษะนับไม่ถ้วนผุดขึ้นจากซากกำแพงที่พังทลาย แสงดาบวาววับเรียงรายเต็มเบื้องหน้า ทำให้เหล่าทหารที่ซุ่มอยู่ตามตรอกซอกซอยในย่านบ้านเรือนพร่าตาลาย
“สังหาร!”
“บุก! สังหารโจรสลัด!”
“บุกเข้าไป!”
“ก้าวไปข้างหน้าคือรอด ถอยหลังแม้ก้าวเดียวคือตาย...”
สิ้นเสียงตะโกน เหล่าทหารกองทัพหลวงต้าเจิ้งก็เริ่มเคลื่อนไหว พวกเขาทะลักออกจากตรอกซอกซอยในย่านบ้านเรือนทุกแห่งดุจคลื่น พุ่งเข้าจู่โจมโจรสลัดที่ข้ามกำแพงเมืองเข้ามาแล้วอย่างห้าวหาญ
เพียงชั่วพริบตา ทั้งสองฝ่ายก็ปะทะกัน เปิดฉากศึกเอาชีวิตเข้าแลก
เมื่อไร้กำแพงเมืองขวางกั้น ทหารราบโจรสลัดเกือบสองหมื่นนายก็ทะลักเข้าสู่เมืองลั่วซีผ่านแนวกำแพงที่พังทลายอย่างไร้อุปสรรค
ในใจพวกเขา หากยึดเมืองแห่งนี้ไม่ได้ สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าก็มีเพียงความหิวโหยและความตาย
สำหรับทหารทั้งสองฝ่าย ก้าวไปข้างหน้าอาจยังมีโอกาสรอด แต่หากถอยหลังแม้ก้าวเดียว ก็มีแต่ความตาย
ชั่วขณะที่ปะทะกัน เลือดสาดกระเซ็น แขนขาปลิวว่อน ทั้งสองฝ่ายต่างทุ่มกำลังทั้งหมด ใช้อาวุธในมือช่วงชิงชีวิตของฝ่ายตรงข้าม
ทุกขณะมีผู้คนมากมายล้มตายกลางสนามรบอันโหดร้าย
ทั้งสองฝ่ายฆ่าฟันกันจนตาแดงก่ำ
โอตานิ โยชิยืนอยู่บนหอเรือของเรือรบลำหนึ่ง มองสนามรบเบื้องหน้าด้วยแววตาเย็นชา
“สั่งลูกเรือทั้งหมดลงจากเรือ บุกเข้าเมืองให้หมด!”
เขาละทิ้งทุกสิ่งอย่างไม่คำนึงถึงสิ่งใดแล้ว เหลือเพียงเมืองลั่วซีที่อยู่เบื้องหน้า