ทั้งสองฝ่ายสู้กันจนถึงที่สุด วัดกันว่าฝีมือของสำนักเร้นกายจะร้ายกาจกว่า หรืออาวุธสมัยใหม่ของหลินเฟิงจะคมกริบกว่า
หลินเฟิงครุ่นคิดสับสนอยู่ในใจ ขณะก้าวฝ่าลมราตรีขึ้นไปบนศาลาเทียนจื่อทีละก้าว
ศาลาเทียนจื่อมีพื้นที่ไม่น้อย ก้อนหินเขียวขนาดมหึมาที่ใช้ก่อขึ้นไปสูงเพียงนั้น ยอดศาลาย่อมไม่อาจมีพื้นที่เล็กได้
หลินเฟิงกับชูเฟิงถิงซึ่งนั่งอยู่ปลายด้านหนึ่งของศาลาเทียนจื่อ ห่างกันราวสิบสองถึงสิบสามก้าว ต่างฝ่ายต่างพินิจอีกฝ่าย
“สมกับเป็นวีรบุรุษหนุ่ม กล้ามาตามนัดถึงเพียงนี้ ฝีมือย่อมไม่ธรรมดา”
ชูเฟิงถิงกล่าวชื่นชม
หลินเฟิงยิ้ม “หลบก็หลบไม่พ้น มิสู้เผชิญหน้าอย่างเปิดเผยเสียยังดีกว่า”
“ดี เพียงแต่ในจดหมายข้าบอกให้เจ้ามาตามนัดคนเดียว เพื่อไม่ให้ผู้อื่นต้องพลอยเสียชีวิตไปด้วย ทว่าเจ้ากลับไม่ฟัง”
ชูเฟิงถิงกวาดตามองแนวป่าโปร่งใต้ศาลา
หลินเฟิงรู้ดีว่าการเคลื่อนไหวของพวกเขาย่อมไม่อาจหลบสายตาคนผู้นี้ได้
“ล้วนเป็นผู้ติดตามข้ามาหลายปี พวกเขาไม่ยอมให้ข้าเสี่ยงอันตรายเพียงลำพัง”
“ฮึ ๆ ให้ตามมาช่วยจัดการสถานที่เกิดเหตุด้วยก็ดี”
ชูเฟิงถิงกล่าวอย่างอ้อมค้อม หลินเฟิงเข้าใจความหมายของเขาดี ที่อีกฝ่ายพูดก็คือ คนเหล่านี้ตามมาเพื่อเก็บศพเขานั่นเอง
หลินเฟิงไม่พูดมาก เพียงเชิดคางขึ้น
“พูดไปก็ไร้ประโยชน์ ลงมือเถิด”
ชูเฟิงถิงยกมือห้าม “ช้าก่อน ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้าไม่กี่ข้อ หวังว่าเจ้าจะตอบตามจริง”
หลินเฟิงไม่เอ่ยวาจา เพียงพยักหน้าเป็นเชิงให้เขาถาม
“ดี ข้าคือชูเฟิงถิง ผู้อาวุโสฝ่ายกิจการภายนอกแห่งเขาคุนอวี๋ ไม่ทราบว่าก่อนหน้านี้เจ้าเคยพบศิษย์ฝ่ายกิจการภายนอกแห่งเขาคุนอวี๋สองคนหรือไม่?”