เซวะ โอกาวะขมวดคิ้วแน่น “นี่หมายความว่ากองทัพเจิ้นซีต้องเคลื่อนไหวเป็นแน่ ไม่รู้ว่าจะเป็นคืนนี้หรือพรุ่งนี้เช้าตรู่”
รองแม่ทัพหัวเราะ “ท่านแม่ทัพ คืนนี้ไร้ทั้งดาวและจันทร์ มืดจนยื่นมือยังมองไม่เห็น กองทัพเจิ้นซีไม่โง่ หากคิดจะเคลื่อนทัพ ย่อมต้องจุดคบเพลิง ขอเพียงคบเพลิงปรากฏขึ้น พวกเราก็จะเห็นเป็นเป้าให้ยิงได้ง่ายมิใช่หรือ”
“ระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า เมืองนี้จะเสียไปไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงกิจการของตระกูล เอาแค่ทรัพย์สินของเจ้ากับข้าก็ล้วนอยู่ที่นี่ หากเมืองแตก ไม่มีใครรอดชีวิตได้”
“ขอรับ ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยรู้ถึงความสำคัญดี”
เซวะ โอกาวะใช้เวลาหนึ่งชั่วยามครึ่ง เดินตรวจแนวกำแพงเมืองไปได้ครึ่งหนึ่ง ก่อนลงจากกำแพงตรงประตูเมืองทิศตะวันตก
“เจ้ากับข้าผลัดกันตรวจตราคนละครึ่งคืน หากเกิดความผิดปกติ ให้ส่งสัญญาณเตือนทันที”
รองแม่ทัพเดินตามหลังเขา พลางแสยะยิ้มอยู่ในความมืด
บอกว่าผลัดกันเฝ้าคนละครึ่งคืน แต่เกรงว่าเซวะ โอกาวะกลับไปแล้วก็คงไม่ออกมาอีก เวลาครึ่งคืนที่เหลือทั้งหมดจึงตกเป็นภาระของตน
ขณะกำลังลังเล ก็ได้ยินเซวะ โอกาวะส่งเสียงออกมาจากจมูก
“หืม?”
รองแม่ทัพสะดุ้งไปทั้งตัวทันที ยามนี้มิใช่เวลามาแสดงอารมณ์
“ขอรับ ท่านแม่ทัพ วางใจเถิด ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าน้อยเอง”
รองแม่ทัพตามเซวะ โอกาวะกลับไปยังกองบัญชาการ จากนั้นก็นำคนขึ้นไปบนกำแพงเมืองอีกครั้ง
คืนนี้คงไม่ต้องคิดจะนอนแล้ว
ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้กองทัพเจิ้นซีจะบุกโจมตีเมืองหรือไม่ หากลงมือแต่เช้าตรู่ ตลอดทั้งวันก็คงไม่มีเวลาพักผ่อน
รองแม่ทัพทำหน้าอมทุกข์ พาองครักษ์หลายสิบคนขึ้นไปยังหอประตูเมืองทิศตะวันออกอีกครั้ง แล้วชะเง้อมองท้องฟ้ายามราตรีนอกเมือง