ป๋อหนานจื่อรีบโบกมือ “ทำให้ท่านแม่ทัพหลินต้องลำบากเกินไปแล้ว ผู้เฒ่าเพียงอยากออกจากเมืองโดยเร็ว แล้วนำตัวนายน้อยของเผ่ากลับไปยังเผ่า เรื่องนี้ไม่รบกวนท่านแม่ทัพหลินให้ต้องเหน็ดเหนื่อยแล้ว”
ไป๋จิ้งเอ่ยปลอบเสียงเบา “ท่านผู้เฒ่าป๋ออายุมากแล้ว พักผ่อนสักหลายวันก่อนเถิด จะได้ไม่เกิดเหตุไม่คาดฝัน”
ป๋อหนานจื่อหัวเราะหึ “ท่านผู้ดูแลใหญ่มีจิตใจเมตตาดุจพระโพธิสัตว์ ผู้เฒ่าซาบซึ้งในน้ำใจ เพียงแต่ยังกังวลถึงภาระสำคัญของประมุขเผ่า อยากรีบกลับไปแจ้งข่าวโดยเร็ว ขอให้ผู้เฒ่านำร่างของนายน้อยออกจากเมืองไปเถิด”
หลินเฟิงเห็นชายชรายืนกรานจะไป ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เขาโบกมือ “เลิกพูดจาเยิ่นเย้อ ส่งท่านป๋อไปพักที่สถานีพักม้า”
ทหารสองนายเข้ามาประคองป๋อหนานจื่อคนละข้าง พาออกไปด้านนอก
“โอ๊ย นายน้อย ท่านจากไปกะทันหันเกินไปแล้ว หากยังอยู่ต่างถิ่น วิญญาณย่อมกลับบ้านไม่ได้...”
ป๋อหนานจื่อร้องคร่ำครวญไปพลาง ถูกประคองให้เดินออกไปอย่างไม่อาจขัดขืน
แม้ใกล้จะพ้นประตูคุกแล้ว ป๋อหนานจื่อก็ยังคงวิงวอน
“ท่านแม่ทัพหลิน ได้โปรดเมตตา ให้ดวงวิญญาณของนายน้อยได้กลับบ้านอย่างสงบเถิด...”
หลินเฟิงขมวดคิ้ว มองน่าเริ่นที่หลับตานั่งขัดสมาธิ สีหน้าสงบนิ่ง
หากไม่ใช่เพราะไร้ลมหายใจ คงไม่มีผู้ใดดูออกว่าเขาตายแล้ว
หลินเฟิงเองก็ไม่เข้าใจ เหตุใดคนผู้นี้จึงตายกะทันหันเช่นนี้
หรือเรื่องนี้จะมีพิรุธ?
ไป๋จิ้งเองก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำ
เดิมทีน่าเริ่นยังสบายดี เหตุใดพอป๋อหนานจื่อมาถึง พูดคุยกันเพียงไม่กี่คำ