ใครจะคิดว่าเขาเพิ่งก่อไฟในครัว เตรียมต้มน้ำร้อนสักหน่อย
ประตูเรือนก็ถูกผลักเปิด เฉียวเจินเจินตามเขาเข้ามาในเมืองอีกครั้ง
หลินเฟิงนั่งยองอยู่หน้าเตา หันไปมองเฉียวเจินเจิน ใจหนึ่งก็จนคำพูด
สตรีผู้นี้คิดจะรนหาที่ตายหรือไร?
เมื่อเฉียวเจินเจินเห็นสีหน้าของหลินเฟิง ก็รีบยกมือเล็กอวบขาวขึ้นโบกไปมาหน้าอก
“เฮ้ หลินเฟิง ข้ามิได้มาทวงกระบี่หัก เพียงแต่หิวแล้ว เลยมาดูว่าที่นี่มีของกินหรือไม่”
หลินเฟิงหันกลับไป มองเตาไฟแวบหนึ่ง
“มีแต่น้ำร้อน ข้าก็หิวเหมือนกัน แต่ไม่มีของกิน เจ้าไปหาที่อื่นเถิด”
เฉียวเจินเจินหลุดหัวเราะ “เป็นถึงอ๋อง กลับไม่มีอะไรให้กิน หากเรื่องนี้แพร่ออกไป คงถูกผู้คนหัวเราะจนฟันร่วงเป็นแน่”
“เจ้าเชื่อหรือไม่?”
“อืม ข้าเชื่อ ข้าจะไปหาของกินที่อื่นแล้ว”
กล่าวจบเฉียวเจินเจินก็หันหลังเดินจากไปจริง ๆ บั้นท้ายกลมกลึงของนางลับหายไปตรงประตูเรือน
นี่คือภาพที่หลินเฟิงเห็น
เขากลืนน้ำลายลงคอ สตรีผู้นี้อายุเกือบเจ็ดสิบแล้วจริงหรือ?
เมื่อพิจารณาจากลมหายใจของนาง พลังยังอ่อนด้อยกว่าผู้บำเพ็ญตนขั้นสูงหลายคนก่อนหน้านี้อยู่ครึ่งขั้น คงเป็นเพราะหนทางบำเพ็ญแตกต่างกัน จุดเน้นจึงไม่เหมือนกัน
หลินเฟิงไม่ค่อยรู้เรื่องโลกผู้บำเพ็ญตน ทั้งยังไม่รู้จักสำนักเฉียนเจินแห่งนี้ แม้แต่ผู้บำเพ็ญตนที่ติดตามคนเหล่านั้นมา ก็ไม่รู้ว่าเป็นคนจากสำนักใด
แน่นอนว่าไม่นับสำนักไม่กี่แห่งที่เคยติดต่อด้วย