หลินเฟิงยังไม่ทันตอบ อีกฝ่ายก็ส่ายหน้าแล้วกล่าวต่อ
“ข้ากับศิษย์พี่เกาต่างจนปัญญาจริง ๆ มู่เฉียนหยางกับหมิ่นซู่หรงราวกับสุนัขบ้าก็มิปาน สูญสิ้นคุณสมบัติพื้นฐานของผู้บำเพ็ญตนไปหมดสิ้น ส่วนผู้บำเพ็ญตนที่ไม่รู้จักดีชั่วกลุ่มนั้นก็เกือบเอาชีวิตพวกเราสองคนไปแล้ว”
หลินเฟิงยิ้มกล่าว “ภัยพิบัติซ่อนอยู่ที่นั่น หาใช่พวกท่านนำพามาไม่ ข้ารับกระบี่หักมาแล้ว ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเผชิญปัญหาเหล่านี้ พี่ชายอย่าได้เก็บมาใส่ใจ”
เมื่อจี๋เฟิงสิงได้ฟังคำพูดของหลินเฟิง ก็ยิ่งรู้สึกละอายใจ
ดูท่วงท่าของอีกฝ่ายสิ เหตุใดจึงราวกับฐานะของทั้งคู่สลับกันตนเป็นผู้บำเพ็ญอิสระที่ไม่รู้โผล่มาจากที่ใด ส่วนหลินเฟิงกลับกลายเป็นประมุขสำนักชั้นนำไปเสียแล้ว
หลินเฟิงปลอบโยนว่า
“เอาละ ในเมื่อทุกคนปลอดภัยดี ก็อยู่กินข้าวด้วยกันเถิด วันนี้มีของอร่อยให้กินด้วย”
จี๋เฟิงสิงเงยหน้าขึ้น มองออกไปนอกประตู
“สตรีผู้นี้เป็นประมุขสำนักหรือ?”
“อะไรนะ สำนักเฉียนเจินแห่งเขาเยี่ยนตั่ง แม้แต่ท่านก็ไม่รู้จักหรือ?”
จี๋เฟิงสิงขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า
“เหมือนจะมีสำนักเช่นนี้อยู่ แต่ข้าไม่เคยเห็นศิษย์ของพวกเขาเลย ประมุขสำนักอะไรนี่ เหตุใดดูเหมือนแม่บ้านนัก?”
หลินเฟิงลดเสียงลง “สตรีผู้นี้เสแสร้งเก่งยิ่ง ท่านต้องระวังไว้”
จี๋เฟิงสิงได้สติ ครั้นเห็นหลินเฟิงไม่เป็นไร อารมณ์ก็ผ่อนคลายลงมาก
“ก็แค่ผู้บำเพ็ญตนไร้ชื่อเสียงคนหนึ่ง ดูท่าจะเป็นสตรีที่ให้กำเนิดบุตรได้ดี”
หลินเฟิงหัวเราะคิกคัก “พี่จี๋ มิสู้รับนางกลับไปอยู่บนเขา ให้กำเนิดลูกสักโขยง จะได้ฟื้นฟูสำนักเจี้ยนสิงของท่าน”