เกาถงยิ้มบาง ๆ แล้วขยับกายเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายลงมือ
หลินเฟิงใช้มือเท้าศีรษะ ก้มหน้าครุ่นคิดว่ายาในสุราจะออกฤทธิ์เช่นไร ในเมื่อไม่ถึงกับเอาชีวิตได้ แล้วอีกฝ่ายจะวางยานี้ไปเพื่ออะไร?
เสี่ยวตงประคองกาเหล้าเข้ามา ขณะรินสุราลงจอก นางก็เอ่ยเสียงแผ่ว
“แย่แล้ว ห้ามดื่มนะ สุรานี้ดื่มเข้าไปแล้วจะทำให้สมองสับสน แขนขาไม่อยู่ในบังคับ... เฮ้อ...”
นางอยู่ต่อมิได้ รินสุราเต็มจอกแล้วก็ต้องจากไป เพื่อมิให้ผู้ใดจับพิรุธได้
หลินเฟิงกลับเข้าใจแล้วว่า เมื่อดื่มสุรานี้จนสมองปั่นป่วน จะถูกผู้อื่นยุยงได้ง่ายและสูญเสียการควบคุมตนเอง
ชั่วขณะนั้นเขาก็นึกถึงเกาถง คนผู้นี้คงคิดจะสั่งสอนเขาที่นี่ แต่ก็กลัวว่าเขาจะไม่ลงสนาม ดังนั้นจึง...
เกาถงบอกไว้แล้วว่าแม้จะไม่ถึงแก่ชีวิต แต่หากทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส ก็คงไม่มีใครว่าอะไร อย่างมากก็ชดใช้เงินให้บ้างเท่านั้น
หลินเฟิงมั่นใจแล้วว่าแผนนี้เป็นฝีมือเกาถง แต่คนอย่างเกาถงไม่มีทางคิดแผนเช่นนี้ได้เอง เบื้องหลังย่อมมีการวางแผนของฉุยอี้เฉิน
เขาไปล่วงเกินอีกฝ่ายตั้งแต่เมื่อใด?
หลินเฟิงคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้อยู่ร่วมกันด้วยดี เหตุใดจู่ ๆ อีกฝ่ายจึงหันมาเล่นงานเขา?
ยามนี้เกาถงบนสนามล้มชายฉกรรจ์ไปแล้วสองคน ยอดฝีมือทั้งสองกลับแตะต้องร่างกายเขาไม่ได้แม้แต่น้อย จึงมิได้เงินแม้แต่ตำลึงเดียว
เมื่อเห็นหลินเฟิงใช้มือกุมหน้าผาก เกาถงก็รู้ชัดว่ายาออกฤทธิ์แล้ว จึงก้าวเข้าไปใกล้หลินเฟิงอีกหลายก้าว
“คุณชายหลิน ได้ยินว่าท่านมีฝีมือไม่ธรรมดา ลงสนามมาประลองกับข้าสักสองสามกระบวนท่าดีหรือไม่ มีเงินให้ด้วยนะ”