“เขาพูดอยู่เสมอว่าขัดหูขัดตาท่าน อยากหาโอกาสสั่งสอนท่าน เกาถงเก่งกาจยิ่ง คนเดียวรับมือได้เจ็ดแปดคน คุณชายหลิน ท่านไปจากที่นี่ก่อนเถิด”
หลินเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉุยอี้เฉินปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างสุภาพ หากเพราะเรื่องนี้ทำให้ผิดใจกันก็คงไม่เหมาะนัก
“ได้ เช่นนั้นพวกเราจะไปพรุ่งนี้”
“คุณชายหลิน โปรดพาเสี่ยวตงไปด้วยเถิด ข้าทำงานเก่ง ทำอาหารก็ได้ ซักผ้าก็ได้ แล้วยัง...อุ่นเตียงได้ด้วย”
เสี่ยวตงมีน้ำตาคลอหน่วย มองหลินเฟิงอย่างคาดหวัง
ดวงตาน้อย ๆ ที่น่าสงสารคู่นั้น ทำให้แม้แต่หงเซียวก็ไม่อาจส่ายหน้าปฏิเสธลง
“บอกข้ามา เหตุใดเจ้าจึงอยากจากตระกูลฉุย?”
หลินเฟิงไม่คิดจะพาสาวใช้ของผู้อื่นหนีไปโดยไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ
เสี่ยวตงก้มหน้าลงน้อย ๆ ก่อนสะอึกสะอื้นขึ้นมา
“นายท่านของบ้านข้าอยากรับข้าเป็นอนุ ฮูหยินใหญ่แอบบอกข้าว่าหากกล้าตอบตกลงจะตีข้าให้ตาย บัดนี้เกาถงก็จะให้ข้าเป็นอนุ บอกว่าฮูหยินใหญ่ยินยอมแล้ว...แต่ภรรยาของเกาถงดุร้ายยิ่งกว่า เสี่ยวตงทนอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว...”
หลินเฟิงมองเด็กสาวน่ารักตรงหน้า รู้สึกว่านางช่างน่าสงสารจริง ๆ การเกิดมาหน้าตางดงามกลับกลายเป็นบาป หากไร้ครอบครัวเดิมที่คอยปกป้อง ก็ได้แต่ปล่อยให้ผู้อื่นข่มเหงตามใจ
แต่ยามนี้รอบกายเขามีอันตรายรายล้อม หากพานางไปด้วย ย่อมกลายเป็นภาระ อีกทั้งหากดูแลไม่ทั่วถึง จุดจบของนางคงน่าเวทนา
“เหตุใดจึงเลือกพวกเรา?”
“คุณชายหลินเป็นคนอ่อนโยน พี่สาวท่านนี้ก็ใจเย็น ไม่โมโหง่าย ต่อไปเสี่ยวตงย่อมไม่ต้องทนทุกข์”
หลินเฟิงยิ้ม “อายุน้อยเพียงนี้ แต่กลับมองคนได้แม่นยำนัก”