ซีเหนียงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนหันไปเปิดประตูเรือน
ด้านนอกมีทหารยืนอยู่ไม่น้อย เกราะเบาบนกายสะท้อนแสงโคมเป็นประกายระยิบระยับ
ซีเหนียงมองเหล่าทหารที่อยู่หน้าประตูอย่างเหม่อลอย ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ควรเอ่ยวาจาเช่นไร
นางไม่เข้าใจว่า หรือการรักษาความสงบภายในป้อมปราการจะเข้มงวดถึงเพียงนี้?
ทหารร่างเตี้ยคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่หน้าประตูร้องถามเสียงดัง
“เฮ้ย ข้าได้ยินเสียงเอะอะ มีเรื่องอันใดหรือ?”
เมื่อซีเหนียงได้ยินเสียงของทหารผู้นั้น ในใจก็พลันอบอุ่นขึ้นมา
นี่มิใช่หลี่เหยียน ผู้คุ้มกันที่หลินเฉี่ยวเม่ยเพิ่งรับตัวไว้หรอกหรือ
เด็กสาวผู้นี้คอยใส่ใจความปลอดภัยของนางอยู่ตลอด
หลี่ซินเหยียนได้รับคำสั่งจากหลินเฉี่ยวเม่ย ให้คอยสังเกตความเป็นอยู่ของซีเหนียงให้มากขึ้น
ดังนั้นเมื่อเห็นชายร่างสูงใหญ่เข้ามาในเรือนของซีเหนียงตามลำพัง นางจึงรีบมาดูให้แน่ใจ
ครั้นเห็นซีเหนียงไม่พูดจา ก็คิดว่าไม่มีเรื่องใด
“ช่างเถิด แค่ออกตรวจตราตามหน้าที่ หากไม่มีเรื่องอันใด พวกข้าขอตัวไม่รบกวนแล้ว”
กล่าวจบก็โบกมือ เตรียมพาคนจากไป
ซีเหนียงรีบยิ้มเอ่ยว่า “ท่านทหาร ข้ามีเรื่องอยากขอคำชี้แนะพอดี”
หลี่ซินเหยียนที่กำลังจะจากไปหยุดฝีเท้า หันกลับมาจ้องซีเหนียง
“เรื่องใด ว่ามา”
ซีเหนียงชี้ไปยังประตูห้องด้านหลัง
“มีคนเข้ามาในบ้านข้า ข้าก็ไม่รู้จักเขา ไม่รู้จะทำเช่นไรดี รบกวนท่านทหารช่วยถามไถ่ให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่?”
“อ้อ เรื่องนี้จัดการง่าย รออยู่ที่นี่”
หลี่ซินเหยียนโบกมือ พาทหารสองสามนายก้าวเข้าไปในเรือน