“ชะตาชีวิตของเจ้าบัดนี้กำลังพลิกผัน หากปรารถนาให้ชีวิตสงบสุข หากปรารถนาขจัดเคราะห์ภัย พระแม่อาหลีจะเปิดประตูสู่สรวงสวรรค์ให้แก่เจ้า...”
น้ำเสียงของบุรุษชุดดำผู้นั้นคล้ายมีเสน่ห์เฉพาะตัว เขาพร่ำกล่าวไม่หยุด ผู้คนทั้งห้องต่างเงียบสงัด
กลิ่นไม้จันทน์ปะปนกับกลิ่นเหงื่อของผู้คน อบอวลไปทั่วห้อง
ซีเหนียงไม่รู้ตัวเลยว่าเวลาล่วงผ่านไปนานเพียงใด ท่ามกลางความมึนงง
ขณะที่นางกำลังเคลิ้มหลับ ก็ได้ยินบุรุษผู้นั้นเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่ง
“ขอพระแม่อาหลีคุ้มครอง ให้สมปรารถนา ไร้ตัวตนไร้ขอบเขต ข้าจะอุทิศทั้งกายและใจ เพื่อแลกกับความสงบสุขตลอดชีวิตของผู้ศรัทธา”
ผู้คนเบื้องหน้าบุรุษผู้นั้นต่างกล่าวตาม
เสียงสวดค่อย ๆ แผ่ไปทั่วห้อง สั่นสะเทือนประสาทของซีเหนียงด้วยเสียงหึ่ง ๆ
นางเองก็เผลอกล่าวตามไปด้วย
นางสวดเช่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่รู้ว่ากี่ครั้ง
กระทั่งบุรุษผู้นั้นลุกขึ้น ก้มศีรษะและกางแขนออก ก่อนจะนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
“จงเปิดใจ รับพรจากพี่น้องทั้งหลาย และรับพรประทานจากพระแม่อาหลี”
ทุกคนทำตามชายชรา กางแขนออกแล้วเริ่มสวด
บุรุษผู้นั้นยกชามน้ำใสใบหนึ่งขึ้นมา เริ่มชำระล้างดวงวิญญาณให้แก่ผู้สวดแต่ละคน
เขาใช้นิ้วแตะน้ำใส แล้วแต้มหน้าผากของทุกคนสองสามครั้ง
เมื่อมายืนตรงหน้าซีเหนียง บุรุษชุดดำเพ่งมองนางอยู่หลายอึดใจ จากนั้นจึงเริ่มชำระล้างดวงวิญญาณให้นาง
เมื่อน้ำใสแตะหน้าผาก ซีเหนียงก็รู้สึกเย็นวาบ แล้วสมองพลันปลอดโปร่งขึ้น
หลังบุรุษผู้นั้นแต้มหน้าผากให้ผู้สวดครบทุกคน ประตูห้องก็เปิดออก หญิงชราเริ่มพาคนทยอยออกไป