จากเรื่องนี้ หลินเฟิงจึงรู้ว่า จ้าวฉุน ฮ่องเต้แห่งต้าจงได้ย้ายเข้าไปประทับในวังหลวงแล้ว อีกทั้งยังมีอำนาจตัดสินใจในกิจการบ้านเมืองของต้าจงอยู่ไม่น้อย
ในนามฮ่องเต้แห่งต้าจง จ้าวฉุนแต่งตั้งขุนนางฝ่ายบุ๋นในนครหลวงไปแล้วจำนวนมาก ในบรรดาผู้มีตำแหน่งสำคัญ มีเฉาเต๋ออวิ้น อวี๋หมิ่นเหวิน ไป๋จ้านเหวิน กู่หวยเซิง และหวังฟู่ไหล ขุนนางใหญ่ทั้งห้าล้วนยืนอยู่ข้างจ้าวฉุนอย่างแน่วแน่
เหวินเฉิง อัครมหาเสนาบดีแห่งต้าจง แม้จะเป็นผู้ผลักดันให้จ้าวฉุนเข้าไปอยู่ในวังและแต่งตั้งขุนนาง แต่ก็ยังพอรักษาสิทธิ์กำกับดูแลคลังหลวงของต้าจงเอาไว้ได้
คนผู้นี้กำลังเอนเอียงไปมาทั้งสองทาง ทั้งปรารถนาจะเสวยสุขกับพระราชอำนาจอันชอบธรรม ทั้งต้องการพึ่งพากองทัพเจิ้นซีเพื่อยืนหยัดในราชสำนัก
ในยามนี้ ฮ่องเต้จ้าวฉุนยิ่งร้อนใจ ไม่เพียงต้องการทวงคืนอำนาจของราชวงศ์ต้าจงเท่านั้น ยังคิดยื่นมือเข้ามาในเขตอำนาจของกองทัพเจิ้นซีอีกด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อยื่นมือเข้ามาในกองทัพเจิ้นซีไม่สำเร็จ จ้าวฉุนก็คิดจัดตั้งกองทัพรักษาพระองค์ หมายจะใช้ต่อต้านกองทัพเจิ้นซี
เรื่องแล้วเรื่องเล่าเหล่านี้ ล้วนเขียนไว้อย่างชัดเจนในรายงานของเว่ยเป้า
หลินเฟิงอ่านอยู่ครู่ใหญ่จึงพลิกอ่านจนถึงหน้าสุดท้าย
หลินเฟิงปิดรายงาน เอนกายพิงพนักเก้าอี้ หลับตาครุ่นคิด
เมื่อมองย้อนกลับไปในแต่ละราชวงศ์ ไม่ว่าจะเป็นผู้มีอำนาจหรือสามัญชน ต่างให้ผลประโยชน์เป็นสำคัญ ชื่อเสียงและผลประโยชน์คือสิ่งที่ทดสอบจิตใจคนได้ดีที่สุด
จิตใจคนก็เป็นสิ่งที่ทนต่อการทดสอบได้น้อยที่สุดเช่นกัน
หลินเฟิงไม่ตำหนิขุนนางที่หันไปเข้าข้างจ้าวฉุน เพราะมีคนไม่มากนักที่จะยอมสละชื่อเสียงและผลประโยชน์เพื่อความศรัทธา