หูจิ้นไฉมองท่าทางของนางพลางขมวดคิ้ว
ทันใดนั้น เยว่หยินซวงก็ก้มหน้าลงแรง ๆ พยายามใช้ปากกัดปกเสื้อที่ห้อยอยู่ข้างตัว
หูจิ้นไฉยื่นมือคว้าผมของนาง แล้วกระชากขึ้นอย่างแรง
“เฮอะ คิดตายหรือ? ไหนเลยจะง่ายดายถึงเพียงนั้น”
เกิงจินจับตาดูอยู่ด้านข้างมาตลอด ดาบเหล็กวาบผ่าน เฉียดแก้มหูจิ้นไฉไปอย่างแม่นยำ ก่อนตัดมุมปกเสื้อของเยว่หยินซวงขาดออกมา
ผงสีขาวจำนวนหนึ่งร่วงกระจายออกมาจากมุมปกเสื้อ
“ฆ่าข้าเสีย! พระแม่ไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไป...”
หูจิ้นไฉโบกมือ “เรื่องเมื่อครู่ พวกเรามาทำซ้ำอีกรอบ ให้นางได้สนุกเสียหน่อย”
องครักษ์หลายคนก้าวเข้ามาทันที ก่อนจะเริ่มกระชากเสื้อผ้าของเยว่หยินซวงอีกครั้ง
เยว่หยินซวงฟุบอยู่บนพื้น พยายามกลิ้งหลบอย่างสุดกำลัง
เสื้อผ้าบนกายถูกกระชากออกไปทีละชิ้น กระทั่งผิวเนื้อเผยออกมาเป็นบริเวณกว้าง เยว่หยินซวงจึงกรีดร้องอย่างสิ้นหวัง
“หยุดมือ ข้า...ข้าจะไปเรียกคนที่ประตูเมือง...อ๊า...”
องครักษ์รีบช่วยปกปิดร่างกายของนาง แล้วรอรับคำสั่งจากหูจิ้นไฉ
แม้พวกเขาจะกระชากเสื้อผ้าอย่างดุดัน ทว่าแววตาขององครักษ์ทุกคนกลับแจ่มใสยิ่ง
ต่างรู้ว่าพี่ใหญ่ให้พวกเขาแสดงละคร
หูจิ้นไฉกล่าวเสียงเย็น “หากกล้าเล่นลูกไม้ เจ้าก็รู้ผลที่จะตามมาอยู่แล้ว ข้าจะให้เจ้าไปแสดงสักฉากใต้กำแพงเมือง”
เยว่หยินซวงได้ยินเขาพูดเช่นนั้นก็สั่นเทาไปทั้งร่าง
“เจ้า...เป็นปีศาจ...”
หูจิ้นไฉไม่สนใจคำด่าของนาง เขาหันไปบอกเกิงจิน
“พาคนไปปลอมเป็นโจรป่าหลายสิบคน คุมตัวนางไปเรียกให้เปิดประตูเมือง พอประตูเปิดแล้ว ต่อให้ต้องสู้จนตัวตายก็ต้องรอให้กองกำลังใหญ่บุกเข้าไป”