“พี่ใหญ่ ครอบครัวนางมั่งคั่ง จึงถูกโจรจับตัวไปเรียกค่าไถ่อย่างไรเล่า”
หูจิ้นไฉเงยหน้ามองเขา “เจ้าหนุ่มนี่หมายตานางเข้าแล้วใช่หรือไม่?”
เกิงจิน หัวหน้าหน่วยองครักษ์ บิดตัวอย่างกระมิดกระเมี้ยน
หูจิ้นไฉรู้ดีว่าทหารเหล่านี้ออกศึกอยู่ข้างนอกตลอดปี หลายคนหาญกล้าในการรบ สร้างความชอบจนได้รับรางวัล ทั้งยังมีที่ดินมากมายในครอบครัวและมีเงินติดมืออยู่บ้าง
สิ่งที่ขาดก็มีเพียงภรรยา มิใช่เพราะคุณสมบัติไม่ดี หากแต่สตรีมีน้อยเกินไป
“ได้ หากต้องการให้ข้าจัดหาคู่ให้หรือไม่?”
หัวหน้าหน่วยองครักษ์หัวเราะคิกคัก “พี่ใหญ่ ท่านก็เปรียบเสมือนบิดามารดาของข้า เรื่องใดท่านตัดสินใจ ข้าก็เห็นด้วยทั้งสิ้น”
“เอาเถิด ไปเชิญสตรีผู้นั้นเข้ามา”
หัวหน้าหน่วยองครักษ์ดีใจจนกระโดดตัวลอย ก่อนหมุนกายวิ่งออกไป
เขาเพิ่งพ้นกระโจมทหารไปได้ไม่นาน ก็หันกลับมาอย่างร้อนใจแล้วกล่าวว่า
“พี่ใหญ่ ท่านต้องอ่อนโยนหน่อยนะขอรับ กล่าววาจาดี ๆ เข้าไว้”
“ไสหัวไปเสีย ข้าต้องให้เจ้ามาสั่งสอนด้วยหรือ?”
“ขอรับ พี่ใหญ่ช่างเกรียงไกรยิ่งนัก”
สตรีหน้าตางดงามผู้นั้นชื่อหลูซานหยา ปีนี้อายุยี่สิบเอ็ด นางยืนอย่างเก้อเขินอยู่เบื้องหน้าหูจิ้นไฉ
เกิงจิน หัวหน้าหน่วยองครักษ์ ยิ้มพลางแนะนำ
“ซานหยา นี่คือพี่ใหญ่ของข้า ท่านแม่ทัพหู”
“อืม ท่านแม่ทัพหู”
หลูซานหยาก้มหน้าเอ่ยเสียงเบา
หูจิ้นไฉพยักหน้า พยายามทำให้น้ำเสียงอ่อนลง
“ครอบครัวเจ้าทำอาชีพใด?”
“จับปลาเจ้าค่ะ”
“ที่บ้านยังมีผู้ใดอีกบ้าง?”