แม้ยังเข้าไม่ถึงท่าเรือเมืองฉวีโจวด้วยซ้ำ พวกเขาก็ยังไม่ได้อะไรติดมือกลับไปแม้แต่น้อย แต่กลับถูกสังหารและบาดเจ็บไปเป็นจำนวนมากแล้ว
โทกุงาวะ โยตะเจ็บปวดรวดร้าวอยู่ในใจ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นทรัพยากรสำคัญของตระกูลโทกุงาวะ หากไม่มีเรือรบกับเหล่าทหารเหล่านี้ พวกเขาย่อมไม่อาจยืนหยัดอยู่ในตำแหน่งศูนย์กลางของเผ่าต้าเหอได้
หากครานี้สูญเสียเรือและกองทัพไว้ในต้าจงจริง เมื่อกลับถึงเกาะใหญ่ พวกเขาก็จะกลายเป็นเพียงตระกูลขนาดกลางหรือเล็กของเกาะใหญ่แห่งต้าเหอ ไม่มีบารมีพอจะยืดอกกล่าววาจาต่อหน้าจักรพรรดิอีกต่อไป
โทกุงาวะ โยตะเป็นสายตรงของตระกูลโทกุงาวะ จึงได้รับมอบหมายภารกิจสำคัญให้นำทัพมายังดินแดนต้าจง หวังปล้นชิงทรัพยากรกลับไปให้มาก หรือไม่ก็ยึดผืนดินกว้างใหญ่บนแผ่นดินต้าจงให้เป็นของตระกูลโทกุงาวะ
ติดตามกองเรือรบมหึมาของตระกูลโทกุงาวะมาด้านหลัง คือบรรดาตระกูลเล็ก ๆ จากเกาะใหญ่กับโจรสลัดที่รวมตัวกันอย่างหลวม ๆ พวกเขาเพียงตามท้ายมา ไม่ต้องรับภาระเป็นกำลังหลักในสนามรบ
ดังนั้น ความสูญเสียของพวกเขาจึงน้อยที่สุด
เรือผุพังเหล่านั้นทั้งเล็กทั้งเก่า แถมยังแล่นช้า ไม่ใช่เป้าหมายโจมตีของเรือรบกองทัพเจิ้นซีเลยแม้แต่น้อย
เรือรบกว่าสามสิบลำ ล้วนเป็นทรัพย์สินหลักของตระกูลโทกุงาวะทั้งสิ้น
โทกุงาวะ โยตะยืนอยู่บนสะพานเดินเรือ ครุ่นคิดอยู่นาน
“สั่งให้เรือรบของตระกูลเล็กเหล่านั้นกับเรือโจรสลัดที่ติดตามเรามาเรียงแถวอยู่ด้านหลัง ขวางการโจมตีของเรือรบกองทัพเจิ้นซี ส่วนเรือลำอื่นจัดเป็นสามแนว มุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ”
รองแม่ทัพที่ยืนอยู่ข้างกายมีสีหน้ามึนงง