เหล่าขุนพลใต้บังคับบัญชาของหลี่ตงไหลต่างรู้จักนิสัยของเขาดี จึงพากันร้องรับอย่างฮึกเหิม
“วางใจเถิดท่านแม่ทัพ ท่านคำนวณไว้แม่นยำแล้ว ขาดเงินแม้แต่ตำลึงเดียวก็ไม่ได้”
“ท่านแม่ทัพ เกรงแต่ว่าถึงเวลานั้นท่านจะหาเงินมากมายเพียงนั้นมาไม่ได้”
หลี่ตงไหลโบกมือ “อย่ามัวพูดไร้สาระกับข้า เงินมีถมเถ แต่ตกลงกันแล้ว ต้องมีชีวิตกลับมารับเงินรางวัลจากข้า หากตายไปก็เรียกว่าเงินชดเชย”
“เฮอะ ชีวิตข้าแข็งยิ่งนัก ต่อให้คิดตาย ยมราชเลย”
“ดาบของข้าไวที่สุด โจรสลัดตัวกระจ้อยอย่างพวกนั้น อยากเอาชีวิตข้าหรือ ยังไม่มีฝีมือพอหรอก”
เหล่าขุนพลพากันส่งเสียงอื้ออึง
ขณะนั้น ทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน
“รายงานท่านแม่ทัพ เรือรบของโจรสลัดอยู่ห่างจากเมืองฝูฉางโจวราว 120 ลี้”
“อืม สืบต่อแล้วมารายงาน”
“ขอรับท่านแม่ทัพ”
หลังทหารหันหลังวิ่งออกไป หลี่ตงไหลกวาดตามองเหล่าขุนพลในห้อง
“โจรสลัดมาแล้ว พวกเจ้าจงนำค่ายของตนไปประจำตำแหน่ง ฟังคำสั่งข้าให้ดี ผู้ใดห้ามใจอ่อนเด็ดขาด”
“ขอรับท่านแม่ทัพ”
หลังสำรวจตรวจตราอยู่พักหนึ่ง กองเรือของทากาฮาชิ คิฮาระพบว่ามีเพียงท่าเรือเมืองฝูฉางโจวที่เรือรบจะจอดเทียบท่าได้ ชายหาดแห่งอื่นน้ำตื้นเกินไป ทั้งยังอยู่ห่างจากชายฝั่งมาก จึงทำได้เพียงใช้เรือเร็วขึ้นฝั่ง
ทากาฮาชิ คิฮาระเฝ้าสังเกตเมืองฝูฉางโจวซึ่งตั้งตระหง่านดำทะมึนอยู่ท่ามกลางหมอกอยู่นาน แต่ก็มองไม่เห็นความผิดปกติใด
“ถ่ายทอดคำสั่ง กองร้อยที่หนึ่งเคลื่อนไปข้างหน้า เข้าสู่ท่าเรือหน้าเมือง ใช้ปืนใหญ่กดดัน แล้วส่งทหารราบขึ้นฝั่ง”
ทากาฮาชิ คิฮาระออกคำสั่งโจมตี
เรือรบสิบลำของกองร้อยที่หนึ่งในกองเรือโจรสลัดแยกออกจากกองเรือใหญ่ เริ่มมุ่งหน้าไปยังเมืองฝูฉางโจว