หลังเอ่ยชมเชยคำหนึ่ง โอตานิ โยชิก็เงยหน้าขึ้นตะโกนสั่งองครักษ์ทันที
“ใครก็ได้ จงถ่ายทอดคำสั่งไปยังเหล่าทหารทุกนาย ให้เก็บกวาดต้นไม้ใบหญ้ารอบค่ายให้หมดจด ห้ามเหลือจุดอับแม้แต่แห่งเดียว”
กล่าวจบ เขาก็หันไปมองอาโซ อาซากาวะ
“แม่ทัพอาซาโอะ ท่านว่าเขตกั้นนี้ควรกว้างเท่าใดจึงจะเหมาะสม?”
อาโซ อาซากาวะเองก็ไม่รู้ว่าควรกว้างเท่าใด แต่จะบอกว่าไม่รู้ก็ไม่ได้ จึงได้แต่ขมวดคิ้วคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า
“แม่ทัพใหญ่ อย่างน้อยต้องห่างออกไปหนึ่งลี้”
โอตานิ โยชิส่งเสียงจุ๊ปาก หนึ่งลี้เชียวหรือ ช่างเป็นงานใหญ่เสียจริง
ค่ายหนึ่งมีคนเกินพันนาย หากจะถางแนวกันไฟให้กว้างหนึ่งลี้ จำต้องลงมือทำไม่หยุด ถึงอย่างไรก็ต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองปี
เพราะป่าเขามีต้นไม้ขึ้นหนาทึบ ต้นไม้ใหญ่ที่หลายคนโอบยังไม่รอบเหล่านั้น จะโค่นให้หมดมิใช่สิ่งที่ทำได้ภายในวันสองวัน
ทั้งยังไม่มีเครื่องมือสำหรับตัดไม้ ในมือทหารทั่วไปมีเพียงดาบตรงสองเล่ม ทั้งเล่มยาวและเล่มสั้น
“เริ่มทำไปก่อน ถางได้เท่าใดก็เอาเท่านั้น”
อาโซ อาซากาวะเองก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้ หากแนวถางกว้างไม่พอ ต่อให้ลมภูเขาพัดแรงขึ้นเพียงเล็กน้อย ก็ยังไม่อาจขวางไฟป่าไม่ให้ลุกลามได้
แม้ทหารทุกนายต่างเห็นว่าไฟป่าจะใหญ่เพียงใดก็ไม่มีทางลามมาถึงค่าย ทว่าแม่ทัพใหญ่มีคำสั่งแล้ว พวกเขาจึงได้แต่ฝืนใจไปโค่นต้นไม้และถางหญ้า
เพียงแต่เมื่อเผชิญกับต้นไม้ใบหญ้าที่รกครึ้ม พวกเขาก็หมดเรี่ยวแรงฮึกเหิมเหมือนยามเพิ่งมาถึง
แต่ละคนทำงานอย่างเฉื่อยชา มุดเข้าไปในดงหญ้าแล้วเริ่มอู้งาน