“ฮ่า ๆ ๆ... แผนการของแม่ทัพใหญ่ช่างแยบยลนัก ทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าล้วนสมบูรณ์พร้อม จะมีช่วงเวลาใดที่ทนอยู่ไม่ไหวกันเล่า ฮ่า ๆ ๆ...”
แม่ทัพระดับสูงอีกสองคนหัวเราะอย่างลำพองใจ
แม้โอตานิ โยชิจะยินดีอยู่ในใจ แต่สีหน้ากลับเคร่งขรึม
“พวกเจ้าต้องจับตาความเคลื่อนไหวเชิงเขาให้ดี อย่าเปิดโอกาสให้กองทัพเจิ้นซีลอบโจมตี แม้ชั่วขณะเดียวก็ห้ามคลายการระวัง”
“ขอรับ แม่ทัพใหญ่โปรดวางใจ”
โอตานิ โยชิพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนหันมองทะลุเรือนไม้หลังเล็กไปยังภูเขาไกลโพ้น
“สถานที่ดีเช่นนี้ มีทั้งอาหารและเครื่องดื่ม ฮึ ๆ ก็ปล่อยให้กองทัพเจิ้นซีรอไปเถิด หากพวกเขาเผลอคลายการระวังแม้แต่น้อย พวกเราก็ลงจากเขาไปปล้นสักรอบได้”
“ถูกต้อง สังหารพวกมันให้ตั้งตัวไม่ติด”
“ดี ปล่อยให้พวกมันปวดหัวไปเถิด ฮ่า ๆ ๆ...”
ท่ามกลางเสียงหัวเราะ ทหารคนหนึ่งนำเนื้อย่างที่สุกแล้วมาใช้ดาบหั่นเป็นชิ้น กลิ่นหอมเข้มข้นอบอวล ก่อนแบ่งให้เหล่าผู้นำหลายคน
“อืม อร่อยนัก หากจะให้ข้าจากไป ข้ายังอาลัยอยู่บ้าง”
อาโซ อาซากาวะเคี้ยวเนื้อย่าง พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มลำพอง
“ภูเขาใหญ่โตเช่นนี้ ต่อให้กองทัพเจิ้นซีส่งกำลังมาอีกสักแสนหรือสองแสน ก็ยากจะคุกคามพวกเรา ไม่รู้ว่าหลินเฟิงจะโกรธจนหน้ามืด บุกเข้ามาตายในเขาหรือไม่”
โอตานิ โยชิส่ายหน้า
“หลินเฟิงไม่ใช่คนโง่ เขามิใช่หวงแหนชีวิตทหารหรือ ต่อให้โกรธเพียงใด ก็คงไม่ยอมให้ทหารใต้บังคับบัญชาเข้ามาตายในเขาหรอกกระมัง”
อาโซ อาซากาวะยิ้มเย็น