หลังจากองครักษ์ค้อมกายคารวะ ก็หันหลังเดินออกไป เผยชีอินมองเฉิงเหลียง เห็นเขาพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้นางวางใจ จึงเดินตามองครักษ์ไป
เมื่อเผยชีอินจากไป ไป๋จิ้งก็พยักหน้าแล้วกล่าวว่า
“คนผู้นี้ชำนาญงานยิ่ง มีนางอยู่ข้างกายพี่ ข้าก็วางใจไม่น้อย”
“อืม เดิมทีก็เป็นมือสังหาร ย่อมเชี่ยวชาญเรื่องนี้เป็นธรรมดา”
ไป๋จิ้งขมวดคิ้วกล่าวว่า “สถานการณ์ในสนามรบชัดเจนขึ้นทุกที พี่กลายเป็นกุญแจสำคัญในการพลิกสถานการณ์ เพราะฉะนั้น...เรื่องความปลอดภัย...”
“ข้าเข้าใจ ย่อมระมัดระวังเป็นอย่างดี”
ไป๋จิ้งโบกมือ “ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ข้าจะแนะนำคนผู้หนึ่งให้รู้จัก”
หลินเฟิงยิ้มขื่น “เป็นผู้ใดอีกหรือ จำเป็นต้องพบให้ได้หรือ?”
ไป๋จิ้งยิ้มอย่างหนักแน่น “อืม จำเป็นต้องพบให้ได้”
หลินเฟิงจำต้องพยักหน้า “เอาเถิด เจ้าเป็นพี่ใหญ่ น้องชายย่อมทำตามคำสั่ง”
แววตาของไป๋จิ้งเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน
“พี่ หากวันหนึ่งข้าจำต้องจากไป พี่จะทำอย่างไร?”
หลินเฟิงเหลือบมองนาง ก่อนย้อนถามว่า
“บนโลกนี้ มีเรื่องใดที่ทำให้เจ้าจำต้องทำ นอกจากข้าแล้วจะยังมีผู้ใดอีก?”
“อย่าสนใจว่ามีผู้ใด ถามว่าพี่จะทำอย่างไรต่างหาก”
ไป๋จิ้งเริ่มออดอ้อน
หลินเฟิงเพ่งมองครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างหนักแน่น
“บนโลกนี้ เกรงว่าไม่มีสิ่งใดขวางการโจมตีของกองทัพเจิ้นซีได้อีกแล้ว”
แววตาของไป๋จิ้งอ่อนโยนลงยิ่งกว่าเดิม
“ข้าชอบท่วงท่าไม่หวั่นเกรง มองข้ามผู้คนทั้งปวงของพี่ที่สุด”
หลินเฟิงโบกมือ “อย่ามาพูดจาหว่านล้อม ข้ามีเรื่องอะไรจะบอกใช่หรือไม่?”