หน้าที่สำคัญที่สุดของหน้าไม้ คือยิงม้าศึกยามปะทะกัน
ยิงคนยาก แต่ยิงม้ากลับง่ายดายยิ่ง
คนเถื่อนมีทหารม้าทั้งหมดสิบห้าคน เมื่อระดมยิงด้วยหน้าไม้กว่าร้อยคัน ยังไม่ทันถึงระลอกที่สาม พวกมันก็ล้มระเนระนาดลงบนทุ่งหญ้าจนหมดสิ้น
ว่านเหยียนน่าเหอพลัดตกลงมาอย่างแรง ครู่หนึ่งจึงยังไม่อาจลุกขึ้นจากพื้นได้
เสียงกีบม้าศึกนับไม่ถ้วนย่ำไปมารอบตัวดังเข้าหู
เสียงพูดภาษาต้าจงที่ทั้งสับสนและตื่นเต้นดังอื้ออึงอยู่รอบด้าน
หูของเขาอื้ออึง ทว่ายังพอจับใจความได้ราง ๆ สองสามประโยค ล้วนกำลังตกตะลึงกับคนเถื่อนเกราะทองที่หมอบอยู่บนพื้น
ว่านเหยียนน่าเหอสวมเกราะทองทั้งชุด สังเกตเห็นได้เด่นชัดยิ่ง แสงจันทร์ส่องกระทบจนวาววับ
นับแต่ทั้งสองฝ่ายเปิดศึกกันมา นี่คือคนเถื่อนเกราะทองคนแรกที่ถูกทหารม้าหลายร้อยนายล้อมจับไว้
ด้วยเหตุนี้ ทหารองครักษ์หลายร้อยนายของหลินเฟิงจึงตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ
เผยหม่านเองก็ถูกม้าศึกสะบัดตกลงมา ร่างกระแทกพื้นหญ้า
เขานอนหงายมองท้องฟ้า ดาวพร่างพรายเต็มผืนฟ้า ทว่าสมองกลับว่างเปล่า
ครู่ต่อมา ม้าศึกสีขาวราวหิมะตัวหนึ่งก็บดบังท้องฟ้าเหนือศีรษะเผยหม่าน
ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
“เฮ้ เกราะเงินนี่นา”
พลันมีคนตะโกนขึ้นมา “ท่านแม่ทัพ ทางนี้ยังมีเกราะทองอีกคน เกราะทองเชียว!”
ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นยิ่งมีรอยยิ้มกว้างขวาง
“ข้ารู้อยู่แล้วว่ามีเกราะทอง จะลนลานไปไย”
เสียงดังโครมคราม ทหารหลายนายกระโดดลงจากหลังม้า เริ่มใช้เชือกมัดคนเถื่อนที่ตกลงบนพื้นจนขยับเขยื้อนไม่ได้
เพื่อขุดคลองชักน้ำ หลินเฟิงได้เปลี่ยนกลยุทธ์ไปแล้ว