สวี่จิ้นร้อนใจเอ่ยว่า “หากกลัวก็บอกมา วิชาต่อสู้มิใช่สิ่งที่จะโอ้อวดด้วยปากเปล่า ต้องมีฝีมือจริงจึงจะใช้ได้”
หลินเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แล้วหากทำให้คนบาดเจ็บเล่า?”
“เมื่อประลองฝีมือกัน การบาดเจ็บย่อมเลี่ยงไม่พ้น อย่าได้ถือโทษกันก็พอ”
สวี่จิ้นเชิดหน้าอก กล่าวเสียงดังฟังชัด
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ลองวัดฝีมือของเจ้า ดูว่าจะรับตำแหน่งผู้พิทักษ์ประจำกายในวังได้จริงหรือไม่”
“เชิญลงมือได้เต็มที่”
สวี่จิ้นถอยหลังหนึ่งก้าว มือวางลงบนด้ามดาบที่เอว
หลินเฟิงย้ำอีกครั้ง “เราตกลงกันไว้ก่อน ดาบทวนไร้ตา หากบาดเจ็บขึ้นมาอย่าได้โทษกัน”
“ก็เป็นเช่นนั้น อย่าพูดมากอีก”
เผยชีอินคว้าชายแขนเสื้อของหลินเฟิงไว้แน่น ไม่ยอมให้เขาก้าวไปข้างหน้า
หลินเฟิงตบหลังมือนางเบา ๆ แล้วส่งยิ้มให้
“ไปเถิด เราไปลองมือกันในลาน อย่าให้บ้านเขาพังเสียก่อน”
จ้าวอีนั่งนิ่งไม่พูดจามาตลอด นางเองก็หวังว่าสวี่จิ้นจะฉวยโอกาสนี้สยบความหยิ่งผยองของหลินเฟิงลงได้
ทุกคนพากันเดินไปยังลานบ้าน
เฉิงเหลียงขยับเข้าใกล้หลินเฟิงอย่างเงียบเชียบ “ท่านแม่ทัพ ให้ข้าไปประมือกับเขาดีหรือไม่?”
หลินเฟิงเดินไปพลางส่ายหน้า “เจ้าไม่ใช่คู่มือเขา”
เย่เหลียงไฉร้อนใจขึ้นมาเช่นกัน “แม่ทัพใหญ่ ข้าไปเอง”
หลินเฟิงโบกมือ “พวกเจ้าไม่มีใครสู้เขาได้”
ระหว่างพูดคุย พวกเขาก็มาถึงลานบ้าน เห็นสวี่จิ้นยืนอยู่กลางลาน มือกุมด้ามดาบ จ้องหลินเฟิงอย่างเย็นชา
หลินเฟิงลอบพยักหน้าในใจ เจ้าหมอนี่มีฝีมืออยู่จริง
เพียงมองท่ายืนก็รู้แล้วว่าไม่ธรรมดา