จ้าวซั่วเชิดอกขึ้น “พูดถึงบารมีหรือ? นอกจากพี่ใหญ่แล้ว ยังมีใครเทียบข้าได้อีก?”
หลินเฟิงเคาะโต๊ะหนังสือ “ท่านลุงของเจ้าเอาจริงคราวนี้แล้ว ทั้งแต่งตั้งตำแหน่ง ทั้งส่งบุตรสาวมาให้ ดูท่าจะร้อนใจไม่น้อย”
จ้าวซั่วพยักหน้ารัว “ใช่แล้ว จ้าวอีเป็นธิดาที่ท่านลุงฮ่องเต้โปรดปรานที่สุด ทั้งยังพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้ มิฉะนั้นใครจะกล้าเรียกนางว่าองค์หญิงใหญ่”
“ผู้พิทักษ์ประจำกายในวังหลวงที่ชื่อสวี่อะไรนั่น เจ้าเข้าใจเขาแค่ไหน?”
จ้าวซั่วกล่าวอย่างดูแคลน
“สวี่จิ้นน่ะหรือ? แต่ก่อนก็เป็นแค่พวกเสเพล ยังเคยตามก้นข้าเที่ยวเล่นอยู่ปีหนึ่งด้วย”
หลินเฟิงไม่ค่อยเชื่อคำพูดของเขา
“แน่ใจหรือว่าเขาเป็นพวกเสเพล?”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายถามอย่างจริงจัง จ้าวซั่วก็รีบใคร่ครวญอย่างละเอียด
“เอ่อ... ตอนนั้นข้าไม่ได้ใส่ใจเขานัก ได้ยินว่าเจ้าหมอนั่นมีฝีมืออยู่บ้าง บิดาของเขาเป็นญาติคนหนึ่งของตระกูลข้า บ้านเขามีทรัพย์สินอยู่บ้าง ส่วนรายละเอียดข้าก็ไม่ค่อยรู้”
หลินเฟิงจึงพยักหน้า “อืม เขามีฝีมืออยู่จริง ดูจากบารมีของคนผู้นี้แล้ว ไม่ธรรมดา”
เผยชีอินเอ่ยเสียงเบา “นี่คือความมั่นใจในความสามารถของตนเอง”
จ้าวซั่วไม่สนใจเรื่องนี้ เอาแต่ถามอย่างร้อนใจ
“พี่ใหญ่ กบฏมีมากมายเช่นนี้ ศึกต่อไปคงไม่ง่ายนัก”
หลินเฟิงยิ้ม “มีอะไรยาก? ข้าจะใช้เงินถมพวกมันให้ตาย”
จ้าวซั่วทำหน้าฉงน “จะถมอย่างไรหรือ?”
“ค่ายเครื่องยิงก้อนหินของซีเหนียงเพิ่มคนแล้ว กำลังเร่งทำอสนีบาต ส่วนกองช่างทหารของจูเจี๋ยก็เริ่มตีหน้าไม้เหยียบออกมาจำนวนมาก ของสิ่งนี้ทั้งโล่และเกราะก็ป้องกันไม่ได้ อีกทั้งโรงตัดเย็บเครื่องนุ่งห่มของหลี่อิงจื่อก็กำลังเร่งทำบอลเหินฟ้าลูกใหญ่กว่าเดิม ข้าจะให้พวกเจ้าได้เห็นศึกที่กวาดล้างศัตรูราวกับลมพัดใบไม้แห้ง กำลังจะเปิดฉากขึ้นแล้ว”