เขาเรียกเย่เหลียงไฉกับเฉียวจวี้ซาน ทั้งสามนั่งล้อมโต๊ะเตี้ยบนเตียงเตา แล้วเริ่มดื่มสุรากินอาหาร
ว่านเฉี่ยวกับสาวใช้สองคนยืนอยู่ด้านข้าง คอยปรนนิบัติ รินสุราและน้ำชา
หลินเฟิงรู้ได้ทันทีจากกลิ่นว่าอาหารกับสุรามีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่ เมื่อรวมกับการพิจารณาของตนแล้ว ที่นี่ไม่มีทางเตรียมยาพิษหรือสิ่งทำนองนั้นไว้ ทั้งสามจึงกินดื่มอย่างวางใจ
เมื่อสุราผ่านไปสามจอก อาหารลิ้มรสไปห้าชนิด หลินเฟิงก็ใช้มือเช็ดปาก
“ว่านเฉี่ยว พวกเจ้าอยู่ที่นี่ แล้วบิดาเจ้าไปที่ใด?”
“เอ่อ...ท่านอ๋อง บิดาของหม่อมฉัน...ท่านก็เห็นแล้วมิใช่หรือ เขา...จากโลกนี้ไปแล้ว”
“อย่ามาใช้ลูกไม้เช่นนี้กับข้า คิดจะหลอกข้าได้หรือ?”
น้ำตารินลงมาจากดวงตาของว่านเฉี่ยว
“ท่านอ๋อง บิดาของหม่อมฉันจากไปแล้วจริง ๆ ทุกคนต่างก็เห็น...”
หลินเฟิงแสยะยิ้ม ก่อนกล่าวกับเย่เหลียงไฉ
“เจ้าไปถามว่านเฟยผู้นั้นดู ว่าบิดาเขาอยู่ที่ใด”
เย่เหลียงไฉพยักหน้ารับ วางตะเกียบแล้วกระโดดลงจากเตียงเตาหินเขียว มุ่งไปยังห้องอีกด้านหนึ่ง
หัวใจของว่านเฉี่ยวพลันเต้นระทึก
นางรู้จักนิสัยของว่านเฟยดีกว่าผู้ใด เพียงข่มขู่เล็กน้อย เขาก็อาจคายเรื่องบรรพบุรุษออกมาจนหมด
พี่น้องเหล่านี้ของนางล้วนทนความลำบากไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการถูกทุบตี
จนปัญญา ว่านเฉี่ยวคุกเข่าลงอีกครั้ง ก้มหน้าวิงวอน
“ท่านอ๋อง โปรดทรงเมตตา อภัยให้ตระกูลว่านด้วยเถิด บิดาของหม่อมฉันไม่เหลือสิ่งใดแล้ว ทั้งยังชราร่อแร่ ไม่อาจเป็นภัยต่อท่านได้อีก เหตุใดจึงต้องไล่ตามชายชราคนหนึ่งไม่เลิกราเล่า?”
หลินเฟิงพลันสีหน้าเคร่งขรึม “ว่านเฉี่ยว ข้ายังมิได้เอาความโทษหลอกลวงเบื้องสูงของเจ้าเลยด้วยซ้ำ เจ้าออกจากวังโดยพลการ ทำให้อดีตฮ่องเต้สิ้นพระชนม์ทั้งที่ยังทรงคับแค้น เจ้าคิดว่าควรรับโทษเช่นไร?”