หลินเฟิงพยักหน้า “สำนักคุ้มกันแห่งนี้มีอิทธิพลไม่น้อย ภูมิหลังคงไม่ธรรมดา อีกทั้งสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในนครหลวง หากคิดจะขนย้ายสิ่งของออกจากเมือง คงไม่ยากนัก”
เย่เหลียงไฉสูดลมหายใจลึก ไม่กล่าวสิ่งใดอีก เขาเข้าใจแล้วว่าพี่ใหญ่เตรียมการไว้แต่แรก ส่วนตนยังอ่อนประสบการณ์นัก
ไม่นานก็ถึงคราวของหลินเฟิงทั้งสามคน บัณฑิตวัยกลางคนผู้ทำหน้าที่ลงทะเบียนถือพู่กัน เงยหน้ามองหลินเฟิง
“ชื่อ อายุ บ้านเกิดอยู่ที่ใด เคยทำอะไรมาบ้าง...”
เย่เหลียงไฉรีบตอบ “พวกเราเป็นพี่น้องร่วมสาบานสามคน เขาชื่อหลินต้า ข้าชื่อหลินเอ้อร์ ส่วนคนนี้คือหลินซาน บ้านเกิดของพวกเราอยู่ที่เจิ้นซี ที่นั่นมีฉายาหนึ่งเรียกขานพวกเราว่า สี่ยอดฝีมือเจิ้นซี”
บัณฑิตวัยกลางคนขมวดคิ้วถาม “พวกเจ้าสามพี่น้อง เหตุใดจึงเรียกว่าสี่ยอดฝีมือ?”
“ยอดดาบ ยอดกระบี่ ยอดพลอง และยอดสังหาร”
เย่เหลียงไฉกล่าวพลางชูดาบล้ำค่าในมือขึ้นโบกไปมา
บัณฑิตวัยกลางคนกวาดตามองอาวุธในมือทั้งสามคน เห็นหลินเฟิงถือดาบเล่มหนึ่ง ส่วนเฉียวจวี้ซานผู้มีร่างกายใหญ่โตยิ่งใช้พลองหนาท่อนหนึ่งค้ำพื้นไว้
เขาจึงพยักหน้า เริ่มเขียนลงบนกระดาษ
“เรียบร้อยแล้ว ไปรอทางนั้น” เขากล่าวโดยไม่เงยหน้า
เพราะเฉียวจวี้ซานมีร่างสูงใหญ่ หนวดเครารุงรัง อีกทั้งสีหน้าดุดัน จึงไม่มีใครกล้าเข้ามาทักทายโดยง่าย
ผ่านไปครึ่งค่อนวัน ในที่สุดก็มีชายวัยกลางคนสวมชุดฝึกยุทธ์ผู้หนึ่งเดินเข้ามา เรียกคนที่กำลังรอให้ตามเขาออกไปนอกตลาด
ทุกคนเดินตามไปจนถึงหน้าอาคารประตูสูง เห็นป้ายอักษรทองแขวนอยู่ด้านบน เขียนว่า สำนักคุ้มกันหงเซิ่ง