อันเจิ้งเต้าก็มีสีหน้าเคร่งขรึม เอ่ยถามด้วยความขุ่นเคือง
“ราชครู การปรับกองทหารประจำเมืองลั่วซีใหม่ก็เป็นหนึ่งในเงื่อนไขที่กองทัพเจิ้นซีตั้งไว้สำหรับการร่วมมือกับต้าเจิ้งของเราหรือ? ขอท่านจงบอกเงื่อนไขของกองทัพเจิ้นซีออกมาให้หมด จะได้รู้ว่าพวกเขาคิดจะให้เรายกทุกสิ่งของต้าเจิ้งให้ด้วยหรือไม่”
เสิ่นอวี๋ยืนอยู่ด้านหลังสุด ส่ายหน้าถอนหายใจ เอ่ยเสียงแผ่ว
“เฮ้อ... ช่างทำลายแผ่นดินโดยแท้”
จ้าวเจียนยิ่งฟังก็ยิ่งโกรธ เงื้อมือปาฎีกาฟาดใส่หน้าหลานอวี่
“หากวันนี้ไม่ชี้แจงให้ชัด เราจะปลดเจ้าเสีย”
หลานอวี่ไม่กล้าปัดป้อง ได้แต่รับฎีกาฟาดเข้าเต็มแรง ปกแข็งของฎีกากระแทกแก้มจนเกิดรอยเลือดเป็นทาง
เขาไม่กล้ายกมือกุมแก้ม อาศัยจังหวะนั้นคุกเข่าลงกับพื้น
“องค์รัชทายาท กระหม่อมถูกใส่ความพ่ะย่ะค่ะ! กองทัพเจิ้นซีมีใจคิดร้าย ยึดครองดินแดนต้าเจิ้งและปรับกองทัพหลวงต้าเจิ้งใหม่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับกระหม่อม ทั้งยังไม่อยู่ในเงื่อนไขเจรจา พวกเขาตัดสินใจกันเอง แล้วยื่นมืออันชั่วร้ายเข้ามาในต้าเจิ้งของเรา ขอองค์รัชทายาทโปรดทรงวินิจฉัยความจริง อย่าทรงหลงเชื่อคำใส่ร้ายของผู้อื่น...”
“หุบปาก! ความจริงก็วางอยู่ตรงหน้า ยังกล้าแก้ตัวอีกหรือ คำใส่ร้ายของผู้อื่นอย่างนั้นหรือ แล้วคำพูดของเจ้าเป็นความจริงหรือไร?”
“องค์รัชทายาท กระหม่อมจะควบคุมการกระทำของกองทัพเจิ้นซีได้อย่างไร ขอพระองค์โปรดระงับโทสะ กองทัพเจิ้นซีแข็งกร้าวมาแต่ไหนแต่ไร อีกทั้งยังได้เปรียบอย่างใหญ่หลวงในสนามรบ ยามนั้นเมื่อจะร่วมมือกับพวกเขา กระหม่อมก็ทัดทานมาตลอด การร่วมมือกับพวกเขาไม่ต่างจากเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับเสือ ทว่ามีคนยืนกรานจะ...”
หลานอวี่แก้ตัวทั้งน้ำตา เขารู้ดีว่าองค์รัชทายาทกำลังพิโรธ หากกล่าวผิดไปแม้แต่คำเดียว ตนก็อาจกลายเป็นผู้ถูกสละทิ้ง