สือถุนกล่าวจบ ก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ชูดาบเหล็กขึ้น ฟันเฉียงเข้าใส่จงอู๋จี๋
ใครจะรู้ว่าในยามนั้นเอง ด้านหลังสือถุนพลันมีเสียงหวีดแหลมดังขึ้น เป็นเสียงลูกธนูขนปีกแหวกอากาศอีกดอกหนึ่ง
สือถุนแค่นเสียงดูแคลน ดาบเหล็กพลิกวูบกลางอากาศ เขาละมือจากการสังหารจงอู๋จี๋ หมุนกายฟันฉับเข้าใส่ลูกธนูขนปีกที่พุ่งมาจากด้านหลัง
ทว่า ดาบเหล็กของเขาช้าไปเพียงชั่วพริบตา ฟันเฉียดปลายหางลูกธนูไป ก่อนจะพลาดเป้า
ลูกธนูขนปีกพาสายลมเย็นเฉียบ พุ่งฉึกเข้าไปในหัวไหล่ของสือถุน แรงมหาศาลพลันฉุดร่างเขาให้หมุนไปครึ่งรอบ มือที่จับดาบเหล็กไว้พลันคลาย ดาบจึงหลุดกระเด็นออกไป
เพราะสือถุนหมุนกายฟันดาบ เมื่อฟันพลาด ร่างจึงเสียหลัก ครั้นถูกลูกธนูดึงให้หมุนตาม ก็พลันทรงตัวไม่อยู่ ก้นกระแทกพื้นดังตุบ
จงอู๋จี๋หลับตารอคมดาบฟาดลงมาเหนือศีรษะไปแล้ว ใครจะรู้ว่าผ่านไปครู่หนึ่ง ตนกลับยังไม่ถูกฟันตาย
เขาลืมตาขึ้นอย่างงุนงง แล้วเห็นสือถุนกำลังนั่งอยู่บนพื้น ทั้งยังมีลูกธนูขนปักคาอยู่ตรงหัวไหล่
สวรรค์! เทพเซียนท่านใดช่วยชีวิตข้าไว้?
คนที่ยิงธนูจนเจ้าคนดุดันน่ากลัวผู้นี้ล้มลงได้ คงไม่มีฝีมือระดับนี้อยู่ในกองทัพของเขาแน่
ไม่ว่าอย่างไร ยามนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เขาจะมาขบคิดเรื่องนี้
จงอู๋จี๋ก้าวพรวดเข้าไป เก็บดาบบนพื้นขึ้นมา แล้วชี้ปลายดาบไปทางสือถุน
“หึ ๆ สือถุน คิดไม่ถึงล่ะสิ ข้าพูดแล้วเจ้ายังไม่เชื่อ จวนตัวถึงตายแล้วยังปากแข็งกับข้าอีก”
สือถุนงุนงงไปหมด ชั่วชีวิตครึ่งหนึ่งของเขาผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน
เขาไต่เต้าจากนายทหารชั้นผู้น้อยที่สุดมาจนถึงตำแหน่งในวันนี้ ต่อสู้เอาชีวิตเข้าแลกในสนามรบมาหลายครั้ง ประสบการณ์แก่กล้ายิ่งนัก