หลินเสี่ยวรู้สึกถึงความผิดปกติและกำลังจะลุกจากเตียง แต่มือหนึ่งก็ดึงเธอออกจากผ้าห่มเสียก่อนแล้ว
เธอมึนงงถูกดึงให้ลุกขึ้นนั่ง ทันใดนั้นเสียงขวดแก้วแตกก็ดังสนั่น หลินเสี่ยวตื่นเต็มตาทันที
เธอรีบเร่งความจำเส้นทางที่สวีหลิงฉวีบอกไว้ก่อนนอน วิ่งเข้าห้องน้ำ ล็อกประตู เปิดหน้าต่างปีนออกไป แต่พอเพิ่งพลิกตัวลงจากเตียงวิ่งเข้าห้องน้ำ ก็ถูกมือหนึ่งคว้าตัวดึงกลับมาทั้งคน
คนที่ดึงเธอคือหลิวจิง
หลินเสี่ยวตกใจรีบหันหน้าไปจะถามว่าทำไมไม่หนี แต่ก็เห็นหลิวจิงในตอนนี้หน้านิ่งไร้อารมณ์ชี้นิ้วไปที่ปากประตู
สวีหลิงฉวีกำลังยืนอยู่ตรงปากประตู ข้างหน้านางคือเศษแก้วกระจายกับเก้าอี้ที่ล้มคว่ำ สองมือกำลังจับงูตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่เท่าแขนคน ยาวประมาณเมตรครึ่ง
หน้าหลินเสี่ยวซีดขาวทันที เหงื่อเย็นพุ่งออกมาไม่หยุด เธอมองสวีหลิงฉวีแล้วอ้าปากจะพูด แต่ก็ขยับแค่ปากทั้งที่ไม่ออกสักคำ
สวีหลิงฉวีกล้าบ้าขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วกลางคืนทำไมถึงมีงูแบบนี้อยู่ในหอพักด้วย?
“อุ่นใจเถอะ ของปลอม” สวีหลิงฉวีบีบงูไว้ในมือ รับรู้ถึงคุณภาพโลหะได้อย่างชัดเจน นี่คืองูกลไกลอกเลียนแบบ การจำลองสัมผัสทำไว้ไม่ค่อยประณีตเท่าไหร่ การถูกส่งเข้าห้องนอนนักศึกษากลางคืนแบบนี้ คงเป็นความเซอร์ไพรส์ที่ไค่อั่งมอบให้พวกเขา
หลิวจิงปล่อยมือที่จับหลินเสี่ยวไว้ รีบเข้าไปหยิบอุปกรณ์มากวาดเศษแก้วบนพื้นอย่างรู้หน้าที่
หลินเสี่ยวยืนอยู่ข้างเตียงยังจมอยู่กับความตกใจที่งูตัวนี้มอบให้จนถอนตัวไม่ขึ้น กระทั่งสวีหลิงฉวีเอ่ยปาก