สวีหลิงฉวีเคยคิดมาตลอดว่า ยุคดวงดาวนี้ บางทีอาจเป็นอารยธรรมหนึ่งในจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลที่มีความคล้ายคลึงกับมนุษย์โลกอย่างสูง
แต่เมื่อมองเห็นสัตว์ป่าที่คุ้นตาตรงหน้า ความคิดในใจของสวีหลิงฉวีก็เริ่มค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย
ถ้าสัตว์ของยุคดวงดาวเทียบเท่ากับสัตว์บนโลก แล้วมนุษย์ดาวกับมนุษย์โลกล่ะ?
นี่มันจักรวาลเดียวกัน หรือโลกคู่ขนาน?
“ปัง” สัมภาระน้ำหนักถูกโยนลงตรงหน้า เสียงดังและฝุ่นที่ฟุ้งกระจายขัดจังหวะความคิดที่กำลังปั่นป่วนของสวีหลิงฉวี
หัวหน้าฝึกไค่อั่งประกาศจุดประสงค์ที่เอาแผ่นพวกเขามาทำไมเมื่อคืนนี้: “เริ่มเลย ตอนนี้เป็นการเดินทัพวิบากแบบพกภาระ”
เขาไม่ได้บอกเป็นระยะทางหรือจุดหมายปลายทาง สันฐานว่าเขาคงจะพาพวกเขาไปมุดที่ไหนสักที่เพื่อฝึก
บรรดานักเรียนที่ถูกปลุกกลางดึก แต่ละคนสีหน้าไร้ความสว่างและดูยอมรับความจริง นึกขมุ่นมองรับพกภาระ แล้วเมื่อประตูเปิด พวกเขาก็เริ่มเดินวิบาก
การฝึกเริ่มต้น ทำให้สวีหลิงฉวีที่จมอยู่กับความคิดเกี่ยวกับโลกใบนี้หยุดคิดได้
การสำรวจโลกมีอีกหลายวัน ขณะนี้ที่สำคัญที่สุดคือประคองตัวผ่านช่วงทดลองฝึกอย่างปลอดภัย
การเดินวิบากกลางคืนนี้ใช้เวลาราวชั่วโมงครึ่ง โดยมีอาจารย์เข้าขับรถตามกันทั้งหน้า-หลัง ผลปรากฏว่าเมื่อถึงจุดหมาย ส่วนใหญ่คนลมรวมหมดแรงอยู่แล้ว ไหนจะพกเดแฟนจากการนอนหลับไม่เพียงพอ
ประตูจุดมายเป็นประตูไม้ขนาดปานกลาง ค่อยๆ เปิดออกทา และเหล่าหนุ่มสาวต่างเข้าปไป นี่คือฐานฝึกสอนเล็กๆ ที่มีบรรยากาศต่างออกไป