พอกลับมาถึงลานฝึกขนาดเล็ก ความตื่นเต้นของเหล่านักศึกษาก็ค่อย ๆ สงบลง พอใจสบายขึ้น ความง่วงก็ย้อนกลับมาทันควัน
หอพักที่นี่ไม่พอ มีแค่กระท่อมไม้ของนักศึกษาสายนักดุลจักรกลอยู่ 20 หลัง บางคนยอมเอาห้องของตัวเองออกมาให้ทุกคนได้ยัดกันอัดกัน
บางคนไม่ยอม ก็ไม่มีที่ให้อัดแล้ว ทุกคนเลยปลงตก นอนแผ่กับพื้นไปเลย ช่วงทดลองฝึกนี้ในแง่หนึ่งช่วยรักษานักศึกษาสายรักความสะอาดได้หายขาด ยกเว้นเสิ่นโซ่วลี่
เขาจ้องพื้นห้องของน่าต้าอยู่ราว 40 วินาที “ไม่ ฉันไม่นอน”
จินยืนข้าง ๆ ชักจะอึดอัดใจเล็กน้อย “พื้นด้านนอกไม่เหม็นกว่าอีกเหรอ? ได้มีที่ให้นอนก็ถือว่าดีแล้วยังเลือกอีก รอเลย ฉันจะกลับไปฟ้องปู่ ปู่แกจัดการแน่” ประโยคหลังพูดเบา ๆ
เสิ่นโซ่วลี่จ้องมองแล้วเดินออกไป ที่ลานฝึก สวีหลิงฉวีกำลังนั่งลงตรงนั้น พิงต้นไม้หลับตาพักอยู่ บริเวณนี้ติดกับป่า สวีซีฉินก็นั่งพักแบบเลียนแบบอยู่ข้าง ๆ แต่เธอนั่งเอียงเซ่ ดูยังไงก็รู้ว่าหลับไปแล้ว มีคนมาใกล้ก็ไม่รู้ตัว
ส่วนสวีหลิงฉวี ใครขยับเข้ามาใกล้นิดเดียว เธอก็ลืมตาแล้ว
เปลือกตาเลิกขึ้น เห็นว่าเป็นจินกับเสิ่นโซ่วลี่ เธอก็หลับตากลับ พลางเอ่ย “มาพัก?”
จินไม่สนใจว่าสวีหลิงฉวีจะมองเห็นหรือเปล่า ส่ายหัว “ผมมาอาบแสงแห่งความยิ่งใหญ่ของผู้บังคับการผู้ทรงเกียรตินายท่านครับ”
วินาทีถัดมา ก้อนกรวดเล็ก ๆ พุ่งจากมือขวาของสวีหลิงฉวีเร็วจนตรงเข้าเต็มท้องจิน เขาทำท่าปิดจุดที่ถูกยิงอย่างจงใจ เหมือนโดนกระสุนฝ่าทะลุ