เมื่อเห็นจุดบนแผนที่สมองอัจฉริยะที่นักศึกษาแต่ละคนเคลื่อนเข้าใกล้ปากถ้ำหมายเลข 7 ทีละคน จนจุดพิกัดทั้ง 280 จุดมารวมกันหมด ไม่มีใครตกหล่นแม้แต่คนเดียว อาจารย์เฉินและไค่อั่งต่างนิ่งเงียบไปทั้งคน
หรือว่าพวกเขาหาวัสดุไม่เจอจึงรีบออกมา? หรือว่า…
นักศึกษาสาขานักดุลจักรกลอีก 20 คนยืนรออยู่ข้าง ๆ สมองอัจฉริยะของพวกเขาไม่ได้เปิดระบบย่อยทำงาน ตอนนี้จึงยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
น่าต้าตอนแรกยังงัวเงียอยู่หน่อย ๆ แต่พอเห็นสีหน้าประหลาด ๆ ของอาจารย์ใหญ่ทั้งสองคน ความง่วงก็หายวับ ในนั้นเกิดอะไรแปลก ๆ ขึ้นหรือเปล่านะ? เธอทั้งสงสัยทั้งเป็นห่วงสวีหลิงฉวี ตอนนี้เลยจดจ่ออยู่กับปากถ้ำหมายเลข 7 ไม่ขาดสาย
ปากถ้ำที่เคยมืดสนิทถูกปิดกั้นด้วยประตูเหล็กบานหนึ่ง พร้อมเสียงบึ้ง เหล็กบานนั้นเลื่อนเปิดขึ้นอย่างช้า ๆ ทุกคนนอกสนามต่างจ้องปากถ้ำที่เปิดออกไม่กะพริบตา
คนแรกเดินออกมาแล้ว ฟ้าเริ่มสว่าง ค่ำคืนผ่านพ้นไป สายลมพลิ้วเส้นผมสั้นสีดำของเธอ เธอก้าวออกมาจากปากถ้ำทีละก้าวอย่างมั่นคง ไม่มีท่าทางพิเศษใด ๆ ชุดที่สวมก็เป็นชุดรบธรรมดา แต่ตอนนี้เธอกลับกลายเป็นคำว่า "องอาจสง่างาม" ฉบับเดินออกมาจากจอให้เห็นจริง ๆ
คือสวีหลิงฉวี พอเธอเดินนำออกมาก่อน นักศึกษาช่วงทดลองฝึกที่ตามหลังเธอเหมือนเกิดความเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด รอให้เธอออกไปก่อน จึงค่อย ๆ ไล่กันออกมาทีหลัง
นั่นคือความเคารพต่อผู้บังคับการ