"เธอเตรียมตัวจริง ๆ แล้วใช่ไหม ที่จะทุ่มชีวิตและทุกสิ่งเพื่อการอยู่รอดของมนุษยชาติในวันสิ้นโลก?"
"ครับ ผมพร้อม"
"แม้ต้องสู้กับสัตว์กลายพันธุ์ด้วยเนื้อหนังมังสา มีความเสี่ยงตายได้ทุกเมื่อ ยังต้องกำจัดมนุษย์ติดเชื้อ แล้วถูกญาติของพวกมันเกลียดชังและแก้แค้น?"
"...ผมพร้อม"
_
ความฝันครั้งนี้สั้นลงมาก
ช่วงนี้สวีหลิงฉวี เมื่อเจอสิ่งเร้าที่ค่อนข้างรุนแรง เธอหลับไปหรือไม่ก็สลบไป แล้วจะต้องฝันเห็นเศษเสี้ยวความทรงจำวันสิ้นโลกเสมอ เธอสงสัยว่าเป็นเพราะพลังจิตตื่นขึ้น พอเธอเริ่มปรับตัวได้ เศษความทรงจำพวกนี้ก็จะสั้นลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งหายไปในที่สุด
"ตื่นแล้วเหรอ? ห้องพยาบาลนอนสบายไหม?"
ใบหน้าหนึ่งโผล่มาที่หน้าแผ่นกระจก คุณหมอหลี่กดปุ่มอะไรสักอย่างเปิดเครื่อง แล้วส่งสัญญาณให้สวีหลิงฉวีรีบออกมา
ครั้งนี้ ความรู้สึกเหมือนได้กลับชาติมาเกิดใหม่ทั่วทั้งตัวชัดเจนกว่าครั้งก่อนมาก สวีหลิงฉวีก้มหน้ามองตัวเอง เสื้อผ้าบนตัวแห้งสนิทเรียบร้อย ทั้งตัวเหมือนถูกทำความสะอาดมาอย่างดี
"วางใจได้ ฉันไม่ได้เห็นอะไรเธอหรอก ตลอดทั้งกระบวนการหุ่นยนต์ประจำบ้านจัดการเธอเรียบร้อย" คุณหมอหลี่นั่งลง พิมพ์ข้อมูลลงในสมองอัจฉริยะ "เฮ้อ ไค่อั่งพวกนั้นพาพวกเธอไปจับปลากันมาหรือไง? ตัวเปื้อนเลอะเทอะขนาดนั้น พอนอนมาตรงนี้ ฉันเกือบคิดว่าเขาลากเอาศพที่ลอยน้ำมา"
สวีหลิงฉวี: "..."
ฟังคุณหมอหลี่พูด แต่ละทีมีความรู้สึกไม่รู้จะต่อบทจากตรงไหนดี
"มาสิ กรอกแบบฟอร์ม เผื่อแผ่เอาครั้งก่อนของเธอมาลงให้ครบด้วยเลย" คุณหมอหลี่ส่งไฟล์ในสมองอัจฉริยะให้สวีหลิงฉวี ช่องว่างด้านบนให้เธอกรอกสาเหตุต้นปลายของการ"สลบ"ครั้งนี้ให้ครบถ้วน เก็บไว้เป็นบันทึก